Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2019/6446 K.2020/3315

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü: Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesine yönelik uygulama bozma nedeni yapılmayarak, tebliğnamedeki düzeltilerek onama görüşüne iştirak edilmemiştir.

Olay günü saat 14:20 sıralarında sanığın yerleşim yeri içi, 55 km hız sınırı olan, bölünmüş iki şeritli, yol şerit çizgisi olan, kaza anoktasına 34 m uzaklıkta tehlikeli viraj levhası bulunan, düz eğimsiz asfalt yolda, sevk ve idaresindeki otomobil ile seyri sırasında trafik işaret levhaları ile sola tehlikeli viraj olduğu belirtilmesine rağmen bunu dikkate almayarak seyir hızıyla viraja giriş yaptığı esnada aracının kontrolünü kaybederek sağa doğru savrularak aracının ön kısmı ile önünde yolun sağında adres sormak için duruklama yapan sürücü ... idaresindeki otomobilin arka sol kısmına çarptığı,

sanığın aracının sol yan arka kısmı ile duraklama yapan aracın sol yan ön kısmına tekrar çarptığı,sanığın aracının çarpmanın etkisi ile sağa doğru savrularak sağ yan arka kısmı ile de yaya yolu kenarında adres tarifi yapan yayalar ... ve ...’a çarparak 88 m ileri savrulduğu olayda; araçta bulunan ... ile ...'ın basit tıbbi müdahale ile giderilir şekilde; yayalar ... ve 2002 doğumlu ...'ın ise basit tıbbi müdahale ile giderilir şekilde yaralandıkları olayda; tamamen kusurlu olan sanığın teşdiden cezalandırılmasına ve sürücü belgesinin geri alınmasına ilişkin mahkemenin kabul ve takdirinde bir isabetsizlik görülmemiştir.