Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2019/6873 K.2020/3834

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü: Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesine yönelik uygulama bozma nedeni yapılmayarak, tebliğnamedeki düzeltilerek onama görüşüne iştirak edilmemiştir.

Olay günü 08.30 sıralarında yerleşim yeri dışı, 50 km hız sınırı olan, iki yönlü, iki şeritli, 9 m genişliğe sahip, virajlı, asfalt, tepe üstü olan yolda, hava açık ve zemin kuru iken; katılan ..., yönetimindeki tescilsiz motosiklet ile çift yönlü köy yolunu takiben seyir halinde iken olay mahalline geldiğinde, solundaki arazi yoluna dönüşü sırasında, karşı istikametten gelen sanık sürücü ...'in kullandığı kamyonet ile istikametine göre sol şeritte yolun sağ kenarına 6.4 mesafede çarpışması sonucu,

katılanın hayati tehlike geçirecek ve yüzünde sabit iz kalacak şekilde yaralandığı olayda;mahkemece tepe üstünün de bulunduğu kaza mahalline geldiğinde yola gereken dikkatini vermeyip hızını ve sürüşünü yol şartlarına göre ayarlamayan ve karşıdan gelip dönüş yapan araca dikkatsiz şekilde çarpması nedeniyle tali kusurlu olan sanığın cezalandırılmasına yönelik mahkemenin kabul ve takdirinde bir isabetsizlik görülmemiştir.