Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2019/7147 K.2020/5317

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

TCK'nın 62/1. maddesinin uygulanması neticesinde 1 yıl 3 ay yerine 15 ay hapis cezasına hükmedilmesi, aleyhe temyiz istemi bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın kusura, Adli Tıp Kurumundan rapor alınması gerektiğine ve saire ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Olay günü saat 15.40 sıralarında, sanığın sevk ve idaresindeki aracıyla meskun mahalde, bölünmemiş, iki yönlü yolda seyir halinde iken 4 yönlü kontrolsüz kavşağa geldiğinde istikametine göre solundan seyreden katılan ...’nun sevk ve idaresindeki motosikletin çarpıştığı, çarpmanın etkisiyle katılan ...’nun basit tıbbi müdahale ile giderilemez, kemik kırığı oluşacak şekilde, yanında yolcu olarak bulunan katılan ...'in basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığı, kazanın meydana gelmesinde sanığın asli ve tam kusurlu olduğunun tespit edildiği olayda;

Hükmolunan hapis cezası ertelenen sanık hakkında, TCK'nın 51/8. maddesi gereğince uyarınca sanığın denetim süresini iyi halli olarak geçirdiği taktirde cezanın infaz edilmiş sayılacağı hususlarının kararda belirtilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden;