Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2019/8193 K.2021/385

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Sanığın idaresindeki kamyonet tipi aracıyla geceleyin meskun mahal dışındaki aydınlatma bulunmayan bölünmüş yolun sağ şeridinde seyri sırasında yaya katılana çarpması sonucu, katılanın hayati fonksiyonlarına etkisi 6. derece kırık olacak şekilde yaralandığı olayda;

Sanık ve sanığın aracında yolcu olarak bulunan tanık ...’ın beyanına göre kazanın sanığın seyrine göre soldaki orta refüjden karşıya geçmek üzere kaplamaya giren yayaya çarpması sonucu meydana geldiği; ancak katılanın beyanına göre ise kendisinin yolun sağındaki bankette dolmuş beklemekte olduğu sırada sanığın aracıyla kendisine çarpması sonucu meydana geldiği,

sonradan temin edilen ve yolun karşısındaki benzinlikte bulunan tanık Süleyman’ın ise olay yerine gelmeden 200 metre öncesinde bir aracın emniyet şeridine geçtiğini gördüğünü, köy yoluna sapacağını düşündüğünü ve yönünü başka tarafa çevirmesinin ardından bir gürültü duyduğunu, sesin geldiği yere baktığında bir kişinin havada uçtuğunu gördüğünü, yolun karşısına geçtiğinde sağ şeritte yattığını gördüğü kazaya karışan yayayı yolun kenarına aldığını beyan ettiği,

olay yeri fotoğrafları incelendiğinde sanığa ait aracın sağ şerit üzerinde park halinde olduğu ve yolun sağındaki baket üzerinde katılanın elinde bulunan demir parçası ile kan lekelerinin bulunduğunun görüldüğü, yine dosya içerisinde mevcut Ankara Adli Tıp Kurumunca kusur durumuna ilişkin düzenlenen 07.01.2016 tarihli bilirkişi raporunda da kazanın sanığın karşıdan karşıya geçmekte olan yayaya çarpması şeklinde gerçekleşmesi halinde kusursuz olduğuna, eğer banket üzerinde beklemekte olan yayaya çarpması şeklinde gerçekleşmiş olması halinde ise tam kusurlu olduğuna ilişkin görüş bildirildiğinin anlaşıldığı,

dosya içerisindeki tüm bilgi ve belgeler değerlendirildiğinde sanığın banket üzerinde beklemekte olan yaya katılana çarparak yaralanmasına sebebiyet verdiğine ve dolayısıyla kusurlu olduğuna dair her türlü şüpheden uzak kesin inandırıcı ve somut delil bulunmaması nedeniyle sanığın CMK’nın 223/2-e maddesi gereğince beraatine yönelik hüküm kurulmasında isabetsizlik görülmemiştir.