Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2019/8197 K.2021/1967

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü saat 17:20 sıralarında, sanığın sevk ve idaresindeki araç ile meskun mahalde, bölünmüş iki şeritli asfalt kaplama seyir halindeyken, olay mahalline geldiğinde dönüş kurallarına riayet etmeyerek sola dönmek istediği esnada, yine aynı yön ve yakın gerisinde seyir halinde olan katılan ...'in sevk ve idaresindeki motosikletinin ön kısmı ile otomobilin sol yan kapı kısmına çarpması sonucu, motosiklet sürücüsü katılan ... ve aynı motosiklette yanında yolcu olarak bulunan katılan ...'nun basit tıbbi müdahale ile giderilir şekilde yaralandığı ve kazanın meydana gelmesinde sanığın asli kusurlu olduğunun kabul ve tespit edildiği olayda;

mahkemece sanık hakkında hüküm kurulurken, kısa kararda ve hüküm fıkrasında uygulama maddesi olan TCK'nın 89/4 maddesine yer verildiğinden ve sürücü belgesinin geri alınma süresine ilişkin mahkemenin kabul ve takdirinde isabetsizlik görülmediğinden bu hususlarda tebliğnamedeki bozma öneren görüşlere iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın kusur tespitine, eksik incelemeye, tayin edilen cezaya, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (b) bendinde yer alan ''suçun işlenmesinde kullanılan araçlar'', (f) bendinde yer alan “failin kasta dayalı kusurunun ağırlığı” (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçelerine dayanılamayacağının gözetilmemesi,