Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2019/8662 K.2021/167

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

CMK'nın 253. maddesi uyarınca uzlaşma kapsamında yer alan atılı taksirle yaralama suçu ile ilgili olarak soruşturma evresinde taraflar uzlaşma teklif formundaki “Uzlaşma teklifini kabul ediyorum.” bölümünü imzalamalarına rağmen uzlaşma prosedürü uygulanmadan dava açılmış ve kovuşturma aşamasında da aynı Kanunun 254. maddesi gereğince uzlaştırma işlemi tamamlanmadan hüküm kurulmuş ise de yargılama sırasında sanığın meydana gelen kazada kusursuz olduğu tespit edildiğinden bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Olay günü saat 08.30 sıralarında sanığın sevk ve idaresindeki otomobil ile meskun mahalde, bölünmüş, iki şeritli, yatay güzergahı düz, düşey güzergahı eğimli, kuru, asfalt kaplama yolda seyir halindeyken yaya geçidine 92 metre mesafe kala istikametine göre solundaki orta refüjden yolun karşısına geçmeye çalışan katılan yayaya çarptığı, katılanın basit tıbbi müdahale ile giderilemez, hayati tehlike geçirecek, 6. derece kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığı, kazanın meydana gelmesinde mahkeme kabulündeki ATK raporunda sanığın kusursuz olduğunun belirtildiği olayda, kusuru bulunmadığı kabul edilen sanığın CMK'nın 223/2-c maddesi gereğince beraati yerine, aynı Kanunun 223/2-b maddesi gereğince beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan,