Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2019/8973 K.2021/1290

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23.01.2018 tarihli, 2017/463 esas, 2018/20 karar sayılı ve 23.01.2018 tarihli, 2015/962 esas, 2018/16 karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. madde ve fıkrasının yanı sıra 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 106/3. madde ve fıkrasının uygulanması, bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusur durumuna ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddine; ancak;

Dosya içeriğine göre; olay günü saat 17.30 sıralarında sanığın sevk ve idaresindeki mıcır yüklü kamyon ile meskun mahal dışı, çift yönlü, 6.6 metre genişliğindeki devlet karayolu üzerinde seyir halindeyken, karşı istikametten gelen ölenin kullandığı otomobil ile orta şerit çizgisi üzerinde kafa kafaya çarpışması şeklinde meydana gelen ve sanığın asli kusurlu olarak bir kişinin ölümüne sebebiyet verdiği olayda, müşteki ve mağdur kendilerini vekil ile temsil ettirmelerine rağmen, şikayetleri ve katılma talepleri olmadıkları anlaşılmakla, mağdurlar lehine karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca vekalet ücretine hükmedilmesi,