Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2019/9196 K.2021/1473

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü sanığın sevk ve idaresindeki otomobili ile geri manevra yaptığı sırada, aracın arkasında bulunan mağdur ve müştekiye çarparak basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralanmalarına neden olduğu, sanığın daha sonra olay yerinden kaçtığı, mağdur ve müştekinin sanıktan şikayetçi oldukları, uzlaşmak istemedikleri olayda; sanığın taşıt yolu üzerinde geri geri geldiği sırasında gerekli kontrol ve dikkat yükümlülüğünü yerine getirmeden manevra yaparak karayolunu kullananlar için tehlike ve engel yaratması sebebiyle asli ve tam kusurlu olduğu anlaşılmakla,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,