Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2019/9321 K.2021/674

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre, olay günü gece vakti aydınlatmalı, meskun mahal içi, iki şertili iki yönlü asfalt yolda sanığın sevk ve idaresindeki otomobil ile 1.63 promil alkollü olarak seyri sırasında keskin viraja geldiğinde karşı istikamete ait şeride girmesi üzerine bu şeritte seyreden katılanların bulunduğu otomobil ile ön kısımlarından çarpışmaları şeklinde meydana gelen ve üç katılanın basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanması ile sonuçlanan olayda, bilinçli taksirle hareket eden sanığın asli kusurlu olduğunun kabulü ile mahkumiyetine karar verilmesi bakımından mahkemenin takdirinde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin eksik incelemeye, savunma hakkının kısıtlandığına, ceza miktarına ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07.07.2009 tarih ve 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saiki" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi;