KÜNYE
12. Ceza Dairesi 2019/9510 E., 2021/1710 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 17 Şubat 2021
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Taksirle öldürme
- Hüküm
- TCK'nın 85/1, 62/1, 53/6, 63. maddelerine göre mahkumiyet
Karar Metni
288 kelime·1 dk okuma
Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafiinin kararın usul ve esas bakımından yasaya aykırı olduğuna; katılan vekilinin sanığın bilinçli taksirle adam öldürmeden ceza alması gerektiğine, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Olay günü saat 12:50 sıralarında, sanığın sevk ve idaresindeki aracı ile meskun mahalde, bölünmüş asfalt kaplama yolda seyir halindeyken, olay mahalline geldiğinde yaya geçidinden seyrine göre yolun solundan orta refüj üzerinden yola giren ve karşıdan karşıya geçmek isteyen ölen ...'ya çarpması sonucu ölümüne neden olduğu, sanığın kazanın meydana gelmesinde asli kusurlu olduğunun kabul ve tespit edildiği olayda; taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde.
TCK'nın 61/1. ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle, aynı Kanunun 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, asli kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu bir kişinin ölmesine neden olan sanık hakkında, adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca cezada orantılılık ilkesi gözetilerek alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken,
yazılı şekilde hüküm kurularak sanık hakkında eksik cezaya hükmolunması,
Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2019/9510, K. 2021/1710, 17 Şubat 2021 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama