KÜNYE
12. Ceza Dairesi 2020/11591 E., 2022/2130 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 21 Mart 2022
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Dava
- Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat
- Hüküm
- Davanın reddi
Karar Metni
271 kelime·1 dk okuma
Davacının tazminat talebinin reddine ilişkin hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Tazminat talebinin dayanağı olan Batman Cumhuriyet Başsavcılığının 2016/2816 Soruşturma – 2016/1922 Karar sayılı soruşturma dosyası kapsamında, davacının taksirle yaralama suçundan yapılan yargılama sonunda kovuşturmaya yer olmadığına hükmedildiği, bu hükmünün 10.03.2016 tarihinde kesinleştiği, suç tarihi itibariyle davanın yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanununa tabi olduğu anlaşılmakla;
Davacının 1.00,00 TL maddi, 1.000,00 TL manevi tazminatın gözaltına alınma tarihinden işletilecek yasal faiz talebine ilişkin söz konusu davada, yerel mahkemece davanın reddine hükmedildiği anlaşılmakla;
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;
1-Davacının haksız yakalama, gözaltı nedenine dayalı olarak tazminat isteminde bulunulmuş olunması karşısında, tazminat talebinin dayanağı olan Batman Cumhuriyet Başsavcılığının 2016/2816 Soruşturma – 2016/1922 Karar sayılı dosyasında davacı şüpheli hakkında 21.01.2016 saat 15:38’de yakalama tutanağı ve gözaltına alma tutanağında yakalandığı, 21.01.2016 saat 15:43'te ifade tutanağının bulunduğu, 21.01.2016 saat 15:55’te serbest bırakma tutanağının bulunduğu anlaşıldığından davacı hakkında yakalama işlemi yapıldığı bu nedenle davacı lehine makul bir miktar maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, davanın reddine karar verilmesi,
2-Gerekçeli karar başlığında dava türü olarak “Koruma tedbirleri nedeni ile tazminat” yerine “Yakalama veya tutuklama sonrası KYO veya beraat kararı verilmesi halinde tazminat” olarak yazılması,
Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2020/11591, K. 2022/2130, 21 Mart 2022 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama