Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2020/11671 K.2022/2359

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Tazminat talebinin dayanağı olan Şanlıurfa 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/432 Esas – 2016/65 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının kullanımları gereği açıkta bırakılmış eşya hakkında hırsızlık suçundan 09.10.2015 – 14.01.2016 tarihleri arasında 98 gün gözaltı ve tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 16.02.2016 tarihinde kesinleştiği, tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmakla;

Davacının 5.000,00 TL maddi, 30.000,00 TL manevi tazminat talebine ilişkin söz konusu davada, yerel mahkemece 3.261,81 TL maddi, 3.500,00 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya ödenmesine hükmedildiği anlaşılmakla;

Gerekçeli karar başlığında dava türü olarak “Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat” yazılmaması, “07.03.2016” olan dava tarihinin yazılmaması, mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım yanlışlığı olarak kabul edilmiştir.

Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, davacı lehine hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar faizi ile birlikte elde edeceği parasal değer dikkate alınıp, hak ve nesafet ilkelerine uygun, makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerekirken, belirlenen ölçütlere uymayacak miktarda eksik manevi tazminata hükmolunması, temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni yapılmamıştır.