Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2020/11961 K.2024/8053

Sanık hakkında kurulan hükmün; mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 22/6 maddeleri ve CMK'nun 223/4-b maddeleri uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca bozma kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri; sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin karar verilmemesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede.

30.08.2014 günü saat 18.00 sıralarında sanığın sevk ve idaresindeki traktör ile meskun mahal dışı, iki yönlü, 50 km/s hız sınırının bulunduğu, virajlı ve eğimli stabilize yolda seyir halindeyken, traktörün sol tarafındaki ön çıkış basamağında ayakta yolculuk yapan ve aynı zamandan sanığın dayısı olan ...'ın, yolun durumundan kaynaklanan sarsıntının etkisiyle dengesi kaybederek yola düştüğü ve traktörün arka tekerinin ...'ın üzerinden geçmesi neticesinde ...'ın öldüğü, hükme esas alınan kaza tespit tutanağı, keşfe binaen tanzim edilen bilirkişi raporu ile İstanbul Adli Tıp Trafik İhtisas Dairesi tarafından tanzim edilen raporda;

sanığın sevk ve idaresindeki traktöre ile yolcu taşımaya müsait olmadığı halde yolcu taşıması sebebiyle tali kusurlu olduğu, ölenin ise yolcu taşımaya müsait olmayan traktöre can güvenliğini tehlikeye düşürecek tarz da binmesi sebebiyle asli kusurlu olduğu belirtildiği olayda, sanığın neden olduğu neticenin kişisel ve ailevi durumu bakımından kendisi hakkında artık bir cezanın hükmedilmesini gereksiz kılacak derecede mağdur olmasına yol açması sebebiyle sanık hakkında TCK'nun 22/6 maddesinde düzenlenen koşulların oluştuğu anlaşıldığından TCK'nun 22/6 maddesi uygulanarak sanığa ceza verilmesine yer olmadığına karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre;

TCK' nın 22/6. maddesinin uygulanabilmesi için taksirle hareket sonucu neden olunan neticenin, münhasıran sanığın kişisel ve ailevi durumu bakımından artık bir cezanın hükmedilmesini gereksiz kılacak derecede mağdur olmasına yol açması gerektiği, sanığın tali kusurlu olarak dayısının ölümüne neden olması sebebiyle sanık hakkında TCK’nın 85/1. maddesine göre temel cezanın belirlenmesi ve temel cezanın belirlenirken TCK'nın 61. maddesinde belirlenen bireyselleştirilmesine ilişkin ölçütler ve aynı Kanunun 3. maddesindeki adalet, hakkaniyet ve orantılılık ilkesi gözetilerek, mahkumiyet hükmü kurulması gerekir iken, koşulları oluşmadığı gözetilmeden, 5237 sayılı TCK'nın 22/6. maddesi uyarınca yazılı şekilde sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenle Şuhut Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,