Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2020/12116 K.2021/7940

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın sevk ve idaresindeki çekici ve buna bağlı romörkle gündüzün meskun mahal dışında bulunan çift şeritli 10 metre platform genişliği bulunan bölünmüş yola yol kenarındaki benzinlikten kontrolsüzce çıkış yaptığı sırada bölünmüş yol üzerinde sağ şeritten seyretmekte olan Erdinç idaresindeki otomobilin, romörkün orta kısmına, aracın dönüşe devam etmesi nedeniyle sol arka lastik kısmına çarpması sonucu 3 kişinin nitelikli şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiği, geçiş önceliğine riayet etmeden, bölünmüş yol üzerinde seyretmekte olan aracın geçişini beklemeden kontrolsüzce yola çıkan sanığın tam kusurlu olduğunun kabul ve tespit edildiği olayda,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusur durumuna ve katılanlar vekilinin cezanın az olduğuna yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07.07.2009 tarih ve 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saiki" ve (f) bendinde yer alan ''failin kasta dayalı kusurunun ağırlığı'' gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,