Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2020/1999 K.2020/5542

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında kasten işlemiş olduğu suçtan dolayı hükmedilen 1 yıl 8 ay hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak, hükmedilen hapis cezasının TCK’nın 49/2. maddesine aykırı olarak kısa süreli hapis cezası olarak kabul edilmesi nedeniyle TCK'nın 53/1. maddesinde öngörülen hak yoksunluklarına hükmedilmemesi; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.03.2013 tarihli, 2012/2-1500-2013/95 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, güvenlik tedbiri niteliğindeki bu hususun, kazanılmış hakka konu olmaması nedeniyle infaz aşamasında gözetilebileceği değerlendirildiğinden, bozma sebebi sayılmamıştır.

Oluşa, dosya kapsamına göre; sanığın, katılan ile beraberlikleri dönemde çekinmiş oldukları ve sanıkla aralarındaki ilişkinin varlığını ve boyutunu kendisinde saklı tutan katılanın özel hayatına ilişkin görüntülerini onun rızası dışında ifşa eden sanığın sübut bulan eylemin TCK’nın 134/2. madde ve fıkrasında düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu oluşturduğuna ilişkin yerel mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.