Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2020/2008 K.2024/1863

Sanığın 30.12.2019 tarihli eski hale getirme talebiyle birlikte yaptığı temyiz talebinin incelenmesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 14.03.2019 tarihli ve 2016/13-1281-2019/216 sayılı kararı ile benzer nitelikteki birçok kararında vurgulandığı üzere. 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 40/2, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 34/2, 232 nci maddesinin altıncı fıkrası gereğince, hüküm ve kararlarda, başvurulacak yasa yolu, süresi, başvuru yapılacak merci ile başvuru şeklinin anlaşılabilir nitelikte açıkça gösterilmesi zorunludur.

Bunlardan bir veya birkaçının eksik ya da hatalı gösterilmesi 5271 sayılı Kanun'un 40 ıncı maddesi uyarınca eski hale getirme nedenini oluşturmaktadır. Bu bildirimlerdeki temel amaç, kanun yollarına başvuru hak ve yetkisi bulunanların, başvuru haklarını etkin bir biçimde kullanmalarının sağlanması ve bu eksiklik nedeniyle hak kayıplarına yol açılmamasıdır.

Ancak burada dikkat edilecek veya eski hale getirme nedeni oluşturacak husus, eksik veya yanılgılı bildirim nedeniyle bir hakkın kullanılmasının engellenip engellenmediğinin belirlenmesidir. Bildirimdeki eksikliğin yol açtığı bir hak kaybı bulunmamakta ise, bu durum eski hale getirme nedeni oluşturmayacaktır.

İncelenen dosyada; sanığın yüzüne karşı 25.11.2015 tarihinde erteli hapis cezasına dair verilen hükmün yasa yolu kısmında yasa yolunun gösterilmediği, daha sonra bir başka suçtan hakkında mahkumiyet hükmü kurulan sanığın dosyaya konu erteli hapis cezasının aynen infazına karar verildiği,

bu karara karşı sanığın vermiş olduğu itiraz ve temyiz talebini içerir dilekçesinde dosyaya konu verilen erteli hapis cezasının hüküm kısmında yasa yolunun gösterilmediğinden bu karara karşı temyiz isteminde bulunduğu anlaşılmakla, erteli hapis cezasının aynen infazına dair kararın ortadan kaldırılarak sanığın vermiş olduğu temyiz talebinin eski hale getirme talebi olarak değerledirilerek Dairemize gelen dosyada sanık tarafından 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra 30.12.2019 tarihinde temyiz edildiği anlaşılmış ise de;

temyizi kabil olmasına rağmen, hükmün yasa yolu kısmında yasa yolunun gösterilmemesi sebebiyle sanığın bu yanılgılı bildirimden kaynaklı olarak temyiz hakkını kullanmasının engellendiği anlaşılmakla; kişisel verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

Sanığa isnat edilen ve daha ağır bir suçu oluşturma ihtimali bulunmayan eylem, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 136. maddesinde yaptırıma bağlanmış olup, anılan suç, 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e maddesi uyarınca 8 yıllık zamanaşımına tabidir.

Kesen nedenlerin varlığı halinde süre yeniden işlemekte ise de, zamanaşımını kesen en son bu işlem 25.11.2015 tarihli mahkûmiyet kararı olup, bu karar usulüne uygun kesinleşmediğinden, anılan bu tarihten itibaren 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık zamanaşımı inceleme tarihinden önce gerçekleşmiş olmakla, dosya içeriği itibariyle de, 5271 sayılı CMK'nın 223/9. maddesindeki derhal beraat kararı verilmesini gerektirir şartlar bulunmadığından,

hükmün, gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı Kanun'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince sanık hakkındaki kamu davasının Tebliğnameye uygun olarak oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,