Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2020/439 K.2021/6665

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Taksirle yaralama suçundan sanık hakkında yapılan yargılama sonucunda, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 89/4, 62. maddeleri gereğince 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına,

aynı maddenin 8. fıkrası uyarınca 5 yıllık denetim süresine tâbi tutulmasına dair Kırşehir 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 23/02/2015 tarihli ve 2013/281 esas 2015/109 karar sayılı kararının 24/03/2015 tarihinde kesinleşmesini müteakip sanığın denetim süresi içerisinde 16/05/2019 tarihinde “basit yaralama” suçunu işlediği ve Kırşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/545 Esas, 2019/632 Karar sayılı kararı ile sanığın bu suçtan 3000 TL adli para cezası ile kesin olarak mahkumiyetine karar verdiği,

ihbar üzerine dosya yeniden ele alınarak önceki hükmün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/11. maddesi gereğince açıklanmasına dair Kırşehir 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.11.2019 tarihli, 2019/631 esas, 2019/828 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi;

Olay tarihinde, sokakta yol kenarındaki boş alanda karşılıklı iki grup arasında kavga çıktığı, sanığın da bu kavgaya karışanlardan olduğu, sanığın arabasına binip olay yerinden uzaklaşmak isterken iki yayaya çarparak basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralanmasına tam kusurlu olarak sebebiyet verdiği olayda; sanığın kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak, iki sınır arasında temel ceza belirlenirken suçun işleniş biçimi, failin taksire dayalı kusurunun yoğunluğu, maddede öngörülen cezanın üst sınırı nazara alınmak suretiyle, adalet ve hakkaniyet kurallarına uygun şekilde asgari hadden uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.