Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2020/4393 K.2022/5706

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gündüz vakti, saat 12.00 sıralarında, yerleşim yeri dışında, yağmurlu havada, yüzeyi ıslak ve nemli, düşey güzargahı tehlikeli eğimli, yatay güzergahı tehlikeli virajlı olan, iki yönlü yolda, sanık idaresindeki otomobil ile seyir halindeyken viraja girdiğinde direksiyon hakimiyetini kaybederek karşı yönde seyreden kamyona çarpması kamyonun şeridinde sonucu sanığın aracında yolcu olarak bulunan ...’un öldüğü, sanığın tam kusurlu olarak kazaya sebebiyet verdiği olayda; sanığın kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak,

iki sınır arasında temel ceza belirlenirken suçun işleniş biçimi, failin taksire dayalı kusurunun yoğunluğu, maddede öngörülen cezanın üst sınırı nazara alınmak suretiyle, ... ve hakkaniyet kurallarına uygun şekilde asgari hadden bir miktar daha uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış olup, sanık hakkında seçenek yaptırım uygulanmayacağına ilşkin mahkemenin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamede bu yönden bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanık hakkında, taksirle öldürme suçundan hüküm kurulurken uygulanan kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 85/1 ve CMK'nın 232/6. maddelerine aykırı davranılması,

2- Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.03.2020 tarihli ve 2018/12-399 Esas - 2020/154 Karar sayılı ilamında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (f) bendinde yer alan "kastın yoğunluğu" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,