Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2020/4639 K.2021/3043

Taksirle öldürme suçundan suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine ilişkin hüküm, suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü saat 20:00 sıralarında, suça sürüklenen çocuk ...'ın babasına ait aracın anahtarlarını alarak bindiği sevk ve idaresindeki araç ile meskun mahalde, gece vakti, aydınlatmanın olduğu yolda seyir halindeyken, olay mahalline geldiğinde sokakta oynayan ölen ...'e çarparak ölümüne neden olduğu, kazanın meydana gelmesinde suça sürüklenen çocuğun tamamen kusurlu olduğunun kabul ve tespit edildiği olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk müdafinin kusura ilişkin alınan raporların doğru olmadığına, eksik incelemeye, kusur tespitine, sübuta, maktule hangi aracın ve kimin çarptığının belli olmadığına, küçük yaştaki bir çocuğun beyanı ile müvekkilinin suçlandığı, müvekkilinin müsnet suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yeterli delilin bulunmadığı, beraatine karar verilmesinin gerektiği, eksik inceleme sonucunda mahkumiyet kararı verildiği, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazların reddine, ancak;

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "kastının yoğunluğu" gerekçesine dayanılamayacağı gözetilmeyerek “suça sürüklenen çocuğun kastının yoğunluğu” gerekçe gösterilerek cezalandırılmasına karar verilmesi,

2-Sadece kasıtlı suçlarda müsadere kararı verilebileceği dikkate alınmadan, taksirle öldürme suçundan mahkumiyet halinde TCK'nın 54. maddesi uyarınca müsaderenin mümkün bulunmadığının gözetilmemesi,