Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2020/5006 K.2023/3889

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Keşan 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.04.2016 tarihli 2014/569 Esas, 2016/219 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle öldürme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunun 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 22 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 2 yıl 2 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 1 yıl süreyle sürücü belgesinin geri alınmasına ilişkin hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 24.09.2020 tarihli ve 2016/261499 sayılı bozulmasına görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebebinin sanığın aracı kullanmadığından suçsuz olduğuna ve beraatine karar verilmesine ilişkin olduğu, katılan vekilinin temyiz sebebinin sanığın aracı kullanırken alkollü olduğu ve kazada asli ve tek kusurlu olduğu halde sanığa alt sınırdan uzaklaşılması gerektiği gözetilmeyerek az ceza verildiğine ilişkin olduğu anlaşılmıştır.

III. OLAY VE OLGULAR

1.16.05.2014 tarihinde 04:30 sıralarında Kılıçköy istikametinden Keşan istikametine doğru sanığın sevk ve idaresindeki ... plakalı otomobille alkollü şekilde seyir halindeyken 5950. metrede aracın direksiyon hakimiyetini kaybederek aracın sağ ön yan kısmının şev içindeki çukura çarpması sonucu araçta sağ koltukta yolcu konumundaki bir kişinin ölmesi ile sonuçlanan trafik kazası meydana gelmiştir.

2. Yapılan otopsi raporunda kişinin ölüm sebebinin kafatası ve çok sayıda kot kemik kırıklarıyla birlikte iç organ ve büyük damar yırtılmasıyla gelişen iç kanama, beyin kanaması ve beyin doku harabiyeti sonucu ölümün meydana geldiği tespit edilmiştir.

3. Kaza tespit tutanağında ve mahkemece trafik bilirkişisinden alınan raporlarda sanığın 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunun 48 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca alkollü otomobil kullanmak ve aynı Kanunun 52 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca hızlarını, kullandıkları aracın yük ve teknik özelliğine, görüş, yol, hava ve trafik durumunun gerektirdiği şartlara uydurmak kuralını ihlal ettiğinden asli kusurlu olduğu tespit edilmiştir.

4. Dosya kapsamında 27.05.2015 tarihli 2367 karar sayılı adli tıp raporunda; trafik kazası nedeniyle ölen hakkında düzenlenen tıbbi belgeler ile otopside tarif edilen travmatik değişimlerin özellikleri, yerleşimleri ve ağırlıkları, olayda yaralandığı bildirilen sanığın da tarif edilen travmatik lezyonların özellikleri, yerleşimleri ve ağırlıkları, trafik kazasına karışan araçtaki hasarın derecesi, ... içinden ve kaza alanından toplanan biyolojik örnekler üzerinde yapılan genetik incelemeler, ölen şahsın kazadan sonra ... dışına fırlamış olması birlikte değerlendirildiğinde, kaza yapan aracı olay esnasında ölen kişinin kullanmadığı kanaatine varıldığı anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1.Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1 ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle TCK'nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, sanığın asli kusurlu olduğunun mahkemece de kabul edildiği somut olayda, sanığın taksirinin yoğunluğu ve bir kişinin öldüğü gözetilerek, temel ceza tayin edilirken alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuş katılan vekilinin temyiz sebebi yerinde görülmekle bozma sebebi sayılmıştır.

2. Olay günü saat 04:30 sıralarında sanığın sevk ve idaresindeki aracı ile alacakaranlık vakitte, iki şeritli, asfalt kaplama, düz, eğimsiz, kuru aydınlatması olmayan yolda, yanında yolcu olarak bulunan ... ile seyir halindeyken, aracın direksiyon hakimiyetini kaybederek aracın sağ ön kımsının şev içindeki çukura çarpması sonucu yolcu konumundaki kişinin vefat ettiği kazanın meydana gelmesinde sanığın alkometre ölçüm saati olan 05:50 itibariyle 1.63 promil alkollü olduğu, ölçümün kazadan yaklaşık 1 saat 15 dakika sonra yapıldığı dikkate alındığında sanığın kaza anında 1.78 promil üstünde alkollü olduğu,

sanığın hızını kullandığı aracın yük ve teknik özellikleri, görüş, yol, hava ve trafik durumunun gereklerine uydurmayarak alkollü şekilde aracı sürerek kazanın meydana gelmesinde asli kusurlu olduğu tespit edilen olayda; mahkeme aracın kimin sevk ve idaresinde olduğu noktasında yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle bilimsel verilerle tespit edildiği ve tüm delillerin birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı,

vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, kusur tespitinin dosyadaki bilgi ve belgelerle uyumlu olduğu anlaşıldığından, sanık müdafinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (1) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle Keşan 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.04.2016 2014/569 Esas, 2016/219 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca Tebliğnameye uygun olarak, oybirliğiyle BOZULMASINA,