Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2020/564 K.2020/3824

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ile katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın idaresindeki araçla alacakaranlıkta aydınlatmanın olmadığı yerleşim yeri dışı iki yönlü iki şeritli yolda seyir halinde iken, sağdan yola giren yaya olan ölene çarptığı olayda, kusurlu olan sanığın mahkumiyetine ilişkin yerel mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesinin uygulanması bozma nedeni yapılmamıştır.

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin bozma öncesi karardan daha ağır ceza verildiği, kazanılmış hakkın engellendiğine ilişkin, katılan vekilinin ise sanığın gözündeki soruna rağmen trafiğe çıktığı, cezanın az olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında TCK'nın 85/1, 62. maddeleri uyarınca tayin olunan 2 yıl 1 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında, 760 gün karşılığı 15.200 TL adli para cezası yerine, 705 gün karşılığı 14.100 TL adli para cezasına hükmedilmek suretiyle sanık hakkında eksik ceza tayini,