Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2020/591 K.2020/4059

Taksirle bir kişinin yaralanmasına neden olma ve trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçlarından şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda Aydın Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 03/10/2018 tarihli ve 2018/22834 esas, 2018/12336 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddine ilişkin Aydın 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 01/11/2018 tarihli ve 2018/4414 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

5271 sayılı Kanun’un 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği,

buna karşın Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Kanun’un kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında,

Somut olayda şüphelinin aracıyla seyir halindeyken, karşıdan karşıya geçmekte olan müştekiye çarparak kemik kırığı oluşacak şekilde yaraladığı, başlatılan soruşturma kapsamında Aydın Devlet Hastanesi tarafından düzenlenen genel adlî muayene raporu ile müştekinin basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaralandığı, kemik kırığının bulunduğu, hayâtî tehlikesinin olmadığını bildirir geçici hekim raporu tanzim edildiği,

savcılık tarafından başkaca bir işlem yapılmayarak sadece şüphelinin ve şikâyetçinin beyanının alındığının anlaşılması karşısında, müştekinin yaralanmalarıyla ilgili olarak Adli Tıp Kurumuna yazı yazılmak suretiyle kesin hekim raporunun aldırılması ve yine şüpheli ile müştekinin kusur durumunun tespiti amacıyla dosyanın Adlî Tıp Trafik İhtisas Dairesi Başkanlığına gönderilmek suretiyle bir rapor aldırılması gerektiği gözetilmeden,

sadece kaza tespit tutanağı dayanak gösterilmesi suretiyle yapılan eksik soruşturma sonucu verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden, 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 26/11/2019 gün ve 94660652-105-09-15969-2018-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 03.12.2019 tarih ve 2019/119246 sayılı ihbarnamesiyle mevcut evrak tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihinde şüphelinin, idaresindeki otomobil ile gündüzün şehir içindeki 18 metre yol platform genişliği bulunan aslın bölünmüş ancak yol yapım çalışması sebebiyle trafiğin çift yönlü olarak aktığı yolda seyri sırasında kaza mahalli olan dört yönlü kavşağı geçtikten sonraki yaya geçidinin de az ilerisinden şüphelinin de seyir yönüne göre sağından soluna doğru karşıdan karşıya geçmek üzere kaplamaya giren yayaya aracının sağ ön yan kısmıyla çarpması sonucu müşteki yayanın hayati fonksiyonların etkisi 2. derece kırık olacak şekilde yaralandığı olayda;

trafik kaza tespit tutanağına göre yalnızca yayanın kusurlu olduğunun tespit edilmesi üzerine sanık hakkında kovuşturulmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de, kaza tespit tutanağında şüphelinin kusur durumu bakımından bir değerlendirme bulunmadığı da gözetilerek maddi olayın ve kusur durumunun şüpheye yer bırakmayacak biçimde belirlenmesi için dosyanın Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesine gönderilip rapor tanzim edilmesinin istenmesinin ardından delillerin etraflıca değerlendirilip ortaya çıkacak uygun sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden eksik araştırma sonucu verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair

karara karşı yapılan itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesi isabetsiz görüldüğünden,