Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2020/8594 K.2021/1427

Taksirle bir kişinin yaralanmasına neden olma suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda, Bafra Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 12/11/2019 tarihli ve 2019/6026 soruşturma, 2019/3948 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin Bafra Sulh Ceza Hâkimliğinin 11/12/2019 tarihli ve 2019/2102 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Her ne kadar Bafra Cumhuriyet Başsavcılığınca şüphelinin üzerine atılı bulunan taksirle bir kişinin yaralanmasına neden olma suçunun takibinin şikayete bağlı suçlardan olduğu ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 73. maddesi gereğince müşteki tarafından 6 aylık yasal şikayet süresi içerisinde şikayetin yapılmadığından bahisle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de,

Dosya kapsamına göre, müşteki ...'ın 10/03/2019 tarihinde geçirmiş olduğu trafik kazası nedeniyle Samsun Ondokuz Mayıs Üniversitesi Sağlık Uygulama ve Araştırma Hastanesine yatışının yapıldığı ve 25/03/2019 tarihinde taburcu edildiği, Samsun Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesince düzenlenen 09/04/2019 tarihli ve 2472 sayılı rapora istinaden Samsun 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 22/04/2019 tarihli ve 2019/526 esas, 2019/627 sayılı kararı ile müştekinin annesi ...'ın velayeti altında bulundurulmasına karar verildiği,

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 73/2. maddesinde "Zamanaşımı süresini geçmemek koşuluyla bu süre, şikayet hakkı olan kişinin fiili ve failin kim olduğunu bildiği veya öğrendiği günden başlar." şeklinde yer alan düzenlemedeki şikayet süresinin müştekinin Samsun 1. Sulh Hukuk Mahkemesince velayet altına alındığı kararın kesinleşme tarihinden itibaren hesap edilmesi gerektiği,

bu haliyle değerlendirildiğinde müşteki vasisi vekilinin Bafra Cumhuriyet Başsavcılığına hitaben vermiş olduğu 10/10/2019 havale tarihli şikayet dilekçesinin süresinde verilmiş olduğu gözetilerek itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu, Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 14/09/2020 gün ve 94660652-105-55-9802-2020-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine atfen,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02/10/2020 gün ve 2020/81978 sayılı ihbarnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Müşteki ...'ın olay günü saat 22:50 sıralarında, sevk ve idaresindeki araç ile meskun mahalde, iki yönlü iki şeritli asfalt kaplama yolda seyir halindeyken, olay mahalli kavşağa geldiğinde, kontrolsüzce kavşağa giriş yaptığı sırada, sürücü ...’in sevk ve idaresindeki aracın frene basmasına rağmen duramayarak 31,7 metre fren izi ile kavşağa giren müştekinin aracına çarpması sonucu, müşteki ...'ın nitelikli şekilde yaralandığı olayda; müşteki ...'ın 10/03/2019 tarihinde geçirmiş olduğu trafik kazası nedeniyle Samsun Ondokuz Mayıs Üniversitesi Sağlık Uygulama ve Araştırma Hastanesine yatışının yapıldığı ve 25/03/2019 tarihinde taburcu edildiği,

Samsun Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesince düzenlenen 09/04/2019 tarihli ve 2472 sayılı rapora istinaden Samsun 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 22/04/2019 tarihli ve 2019/526 esas, 2019/627 sayılı kararı ile müştekinin annesi ...'ın velayeti altında bulundurulmasına karar verildiği anlaşıldığı, şüpheliye isnat edilen taksirle yaralama suçunun TCK'nın 89/5. maddesi uyarınca soruşturma ve kovuşturmasının şikayete tabi olduğu,

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 73/2. maddesinde "Zamanaşımı süresini geçmemek koşuluyla bu süre, şikayet hakkı olan kişinin fiili ve failin kim olduğunu bildiği veya öğrendiği günden başlar." şeklindeki düzenleme dikkate alındığında, şikayet süresinin müştekinin Samsun 1. Sulh Hukuk Mahkemesince velayet altına alındığı kararın kesinleşme tarihinden itibaren hesap edilmesi gerektiği, bu haliyle değerlendirildiğinde müşteki vasisi vekilinin Bafra Cumhuriyet Başsavcılığına hitaben vermiş olduğu 10/10/2019 havale tarihli şikayet dilekçesinin süresinde verilmiş olduğu gözetilerek,

itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş olup,