Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2020/9643 K.2024/1358

Sanık hakkında kurulan hükmün; sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 62. maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca bozma kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz istemi; savunma hakkının kısıtlandığına,eksik inceleme yapıldığına,fazla ceza verildiğine,zararın karşılandığına, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; sanık ...'nın Özyurt İnşaat ve Ticaret Limited Şirketinin mesul müdürü olduğu, ölen ...'ın ise Özyurt İnşaatta rok (delici) operatörü olarak çalıştığı ,olay tarihinde Süleyman'ın Özyurt İnşaat sahasında çalışırken göçük meydana gelmesi sonucu öldüğü, sanık ...'nm, mesul müdür olarak, taş ocağı işletmesinde yeterli denetim ve gozetim yapmaması,

her çalışma öncesinde çalışma mahallinden ve nakliyat yollarından daha üst seviyelerdeki şevlerde ve kazı yüzeylerinde toprak ve kaya düşmelerine karşı gerekli kontrolleri yetkili kişinin nezaretinde ve sorumlulugu altında yaptırmaması,güvenli bir çalışma ortamı sağlamaması nedeniyle olayda asli derecede kusurlu olduğu kabul edilerek sanığın taksirle öldürme suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

5237 sayılı Kanunun 50 nci maddesinin birinci ve dördüncü fıkrasına göre taksirli suçlardan dolayı hükmolunan taksirli suçlardan dolayı hükmolunan uzun süreli hapis cezasının, suçlunun kişiliğine, sosyal ve ekonomik durumuna, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlığa ve suçun işlenmesindeki özelliklere göre, adli para cezasına çevrilebileceği düzenlenmiş olup; sanık ya da müdafi tarafından lehe hüküm ya da paraya çevirme talebi bulunmadığı da dikkate alındığında mahkemece asli kusurlu olarak kazaya sebebiyet veren sanık hakkında suçun işlenmesindeki özelliklere göre paraya çevirme hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesinde isabetsizlik olmadığından tebliğnamede bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, sanık müdafiinin ve katılan vekilinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü bu kapsamdaki ve yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Sanık hakkında taksirle öldürme suçundan temel ceza belirlenirken uygulanan yasa maddesinin gösterilmemesi,

Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde kastın yoğunluğu gerekçesine dayanılamayacağınını gözetilmemesi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenle Gaziosmanpaşa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık müdafinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği yargılama giderlerinden önce gelmek üzere hükmün ilk paragrafının başına " TCK'nın 85/1. maddesi gereğince" ibaresinin eklenmesi, "kastın yoğunluğu" ibaresinin çıkarılması suretiyle hükmün tebliğnameye aykırı olarak oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,