Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2021/10062 K.2023/3385

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, aynı Kanun’un 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekili 02.01.2019 tarihli dava dilekçesinde özetle; davacının uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçundan yürütülen soruşturma sonucunda 23.09.2017 tarihinde tutuklandığını, 16.03.2018 tarihinde ise tahliye edildiğini, yapılan yargılama sonucunda Van 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2016/130 Esas, 2018/131 Karar sayılı kararı ile beraatine karar verildiğini belirtmiş, davacının haksız tutuklanması nedeniyle 52.000,00 TL maddi ve 100.000,00 TL manevi olmak üzere toplamda 152.000,00 TL tazminatın tutuklama tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davalı vekili 02.03.2019 tarihli cevap dilekçesinde özetle; süre, mükerrer dava ve davacının davaya muvafakati yönünden araştırılma yapılması gerektiğini, haksız tutuklama olmadığını, talep edilen tazminatın yüksek olduğunu ve davanın reddi gerektiğini beyan etmiştir.

3. Van 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.12.2019 tarihli ve 2019/129 Esas, 2019/459 Karar sayılı kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

4. Van Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 20.02.2020 tarihli ve 2020/231 Esas, 2020/297 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

5.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 03.12.2021 tarihli tebliğnamesi ile temyiz isteminin esastan reddini talep etmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Van 6. Ağır Ceza Mahkemesi gerekçesinde "T.C. Adalet Bakanlığı Hakkari Kapalı Ceza İnfaz Müdürlüğü'nün 15/05/2019 tarihli cevabi yazısında; davacı ...'in Van 1. Sulh Ceza Hakimliği'nin 23/09/2017 tarih ve 2017/370 sorgu, 2016/5167 soruşturma sayılı tutuklama kararının kurumda hiç infaz görmediğinin bildirildiği anlaşılmakla; davacının infaz görmeyen tutuklama kararı uyarınca herhangi bir maddi yada manevi zarara uğramadığı kanaatine varılmakla; 5271 sayılı CMK'nın 141. ve devamı maddeleri gereğince tazminat istemine ilişkin koşulların oluşmadığı anlaşılmakla maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddine karar verilerek aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur." denilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince verilen kararla ilgili olarak, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Tazminat talebinin dayanağı olan Van 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2016/130 Esas – 2018/131 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti suçlarından 23.09.2017 tarihinde tutuklanmasına karar verildiği, 16.03.2018 tarihinde ise tahliyesine karar verildiği, ancak tutuklama müzekkeresinin infaz görmediği, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, hükmün 12.04.2018 tarihinde kesinleştiği, tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 142 inci maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı anlaşılmıştır.

2. Hakkari Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü'nün 15.05.2019 tarihli yazısına göre davacının tutuklama müzekkeresi infaz görmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 141 inci devamı maddelerinde düzenlenen koruma tedbirleri nedeniyle tazminat istemi koşullarının oluşmadığı anlaşılmakla, davanın reddine karar verilmesi hukuka uygun bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Van Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 20.02.2020 tarihli ve 2020/231 Esas, 2020/297 Karar sayılı kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,