Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2021/1147 K.2024/139

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Çaykara Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.05.2016 tarihli ve 2015/221 Esas, 2016/78 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 31.12.2020 tarihli, 2016/385029 sayılı ve bozma görüşlü Tebliğname ile dava dosyası Dairemize tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; sanığın atılı suçtan mahkûmiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Mahkemenin Kabulü "İddia, sanık savunması, müdahil idare vekili beyanı, keşif, mahalli bilirkişi, teknik bilirkişi raporları, suça konu yerin sit alanı sınırları içerisinde olduğunu gösterir kroki, kaymakamlığın ilan tutanağı ve dosyadaki diğer bilgi ve belgeler bir arada değerlendirildiğinde; Keşif tarihinde yapılan gözlemde ve alınan bilirkişi raporunda da görüleceği üzere sanık tarafından daha önceden söz konusu yere konulan konteynırın kaldırıldığı bu şekilde söz konusu yapının ortadan kaldırılarak sit alanına müdahalenin sonlandırıldığının anlaşılması karşısında sanığın suç işleme kastı ile hareket etmediği anlaşılmakla sanığın atılı suçtan beraatine karar verilmiştir."

2. Trabzon Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulunun 04.12.1998 tarih ve 3332 sayılı kararı ile tescilli 3. derece doğal sit alanında kalan taşınmaz üzerine konteynır yerleştirmek suretiyle fiziki müdahalede bulunduğu iddiasıyla sanık hakkında açılan dava açıldığı anlaşılmıştır.

3. Mahkemece icra edilen keşif sırasında yapılan gözlemde dava konusu yerde konteynır bulunmadığının görüldüğü, inşaat bilirkişi raporunda da konteynırın kaldırılarak sit alanına müdahalenin sonlandırıldığı belirtilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın suça konu konteynırı keşif tarihi itibariyle kaldırdığı, dosya kapsamında mevcut fotoğraflar incelendiğinde, 3. derece doğal sit alanına geri dönüşümü mümkün olmayan bir zarar verilmediği anlaşıldığından, sanığın üzerine atılı suçtan beraatine dair hüküm tesis edilmesinde hukuka aykırılık bulunmamaktadır.

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Çaykara Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.05.2016 tarihli ve 2015/221 Esas, 2016/78 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,