KÜNYE
12. Ceza Dairesi 2021/143 E., 2022/2783 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 11 Nisan 2022
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Dava
- Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat
- Hüküm
- Davacının davasının kısmen kabulüyle 400 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine
Karar Metni
304 kelime·2 dk okuma
Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davacı vekili tarafından katılma yoluyla temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Gerekçeli karar başlığında, ''Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat'' olan dava türünün "Haksız tutuklamadan kaynaklanan tazminat talebi" olarak yazılması, mahallinde düzeltilebilir yazım yanlışlığı olarak kabul edilmiştir.
Tazminat talebinin dayanağı olan Hatay 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2015/32 esas 2015/443 karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının silahlı terör örgütüne üye olmak ve terör örgütü propagandası yapmak suçlarından 19.02.2013 – 20.02.2013 tarihleri arasında 1 gün gözaltında kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 05.01.2016 tarihinde kesinleştiği, gözaltı tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu,
Davacının 10.000 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesi talebine ilişkin söz konusu davada, yerel mahkemece 400 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine hükmedildiği anlaşılmakla,
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre;
Davacının tazminat için işletilecek faizin başlangıç tarihi olarak gözaltı tarihini talep etmiş olmasına karşılık, tazminata konu edilen ceza dosyası kapsamında hakkında tutuklama kararı verilmemiş olmasına rağmen, tutuklama tarihinden itibaren faiz işletilmesi,
Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2021/143, K. 2022/2783, 11 Nisan 2022 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama