Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2021/1493 K.2021/5190

Şantaj ve görüntü veya seslerin ifşa edilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarından suça sürüklenen çocuğun beraatine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk ...’ın, daha önce çıplak ve iç çamaşırlı fotoğraflarını gönderdiği erkek arkadaşı ...’ten ayrılan mağdur ...’ya; “Elimde fotoğrafların var. Benimle ilişkiye girmezsen fotoğraflarını köyde yayarım” biçimindeki sözlerle şantajda bulunduğu, mağdurun çıplak fotoğraflarını, soruşturma evresinde şüpheli sıfatıyla ifadesi alınan ve hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilen tanık ...’in facebook hesabına göndererek, mağdurun özel hayatına ilişkin fotoğraflarını ifşa ettiği iddialarına konu olayda;

Tanık ..., biri iç çamaşırlı, diğer üçü çıplak olmak üzere mağdura ait dört adet fotoğrafın, suça sürüklenen çocuk tarafından, facebook aracılığıyla kendisine gönderildiğini ifade etmiş ise de, soruşturma evresinde düzenlenen 27.10.2015 tarihli bilirkişi raporunda, suça sürüklenen çocuğun ve tanık ...’in kullandıkları cep telefonları ve hafıza kütükleri ile kullanıcısı oldukları facebook hesaplarında mağdura ait herhangi bir görüntü veya fotoğraf kaydının bulunmadığının belirtilmesi karşısında,

mağdurun eski erkek arkadaşı olan ve soruşturma evresinde aynı suçlamalarla ilgili şüpheli olarak ifadesi alınan tanık ...’in soyut ifadesine dayalı olarak varlığı tespit edilemeyen mağdura ait iç çamaşırlı ve çıplak fotoğrafların suça sürüklenen çocuk tarafından ifşa edildiği kabul edilemeyeceği gibi, mağdurun, suça sürüklenen çocuğa isnat ettiği eylemlerin hemen akabinde adli makamlara müracaat etmeyip, toplanması muhtemel delillerin kaybına kendisinin neden olduğu ve şantaj iddialarını doğrulayan herhangi bir delil bulunmadığı da dikkate alındığında, suça sürüklenen çocuğun, savunmasının aksine, mahkumiyetine yeter,

her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil olmamasından dolayı suça sürüklenen çocuk hakkında CMK’nın 223/2-e madde, fıkra ve bendi gereğince beraat kararı verilmesine ilişkin yerel mahkemenin kabulünde dosya kapsamına göre bir isabetsizlik görülmemiştir.