Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2021/1550 K.2024/1973

Yerel mahkemece sanık hakkında kurulan hükümlerin; sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde, 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel mahkemece sanık hakkında özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 134/1-2.cümle, 62/2, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, şantaj suçundan TCK'nın 107/1, 62/2, 52/1-2-3-4, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis ve 10.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca hükümlerin düzeltilerek onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri; mağdurun şikâyetinden vazgeçtiğine, bir hata yaptığına, şantajda bulunmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; bir dönem kiracısı olan mağdur ile cinsel ilişkiye girdikleri sırada mağdurun rızası dışında cinsel ilişkiyi önceden yerleştirdiği gizli kamere ile kayda aldığı, mağdurun taşındıktan sonra sanık ile karşılaştıkları sırada sanığın elinde bulunan görüntüleri göstererek kendisi ile birlikteliğe devam etmediği takdirde görüntüleri eşine ve ailesine göstereceğinden bahisle tehdit eden sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 134/1-2. cümlesindeki ve 107/1. maddesindeki görüntü veya seslerin kayda alınması suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal ve şantaj suçlarından mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

A) Özel Hayatın Gizliliğini İhlal Suçundan Kurulan Hükme Yönelik Temyiz İstemi Yönünden; Yargılama aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, sanığın sair temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

5237 sayılı TCK'nın 134/1-2. cümlesinde düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun TCK'nın 139/1. maddesi uyarınca soruşturma ve kovuşturmasının şikayete tabi olduğu, mağdurun 28.01.2016 tarihli savcılık ifadesinde sanık hakkındaki şikayetinden vazgeçtiğini bildirmesi karşısınında şikayet yokluğu nedeniyle kovuşturma yapılmasına yer olmadığına karar verilmesi gerekirken açılan kamu davasında şikayet yokluğu nedeniyle düşme kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesi,

Kabul ve uygulamaya göre de;

5237 sayılı TCK'nın 134/1-2. cümlesinde düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun 5237 sayılı TCK'nın 139/1. maddesi gereğince şikayete tabi olduğu ve 5271 CMK'nın 253/1. maddesi gereğince uzlaşmaya tabi olduğu, soruşturma aşamasında usulüne uygun uzlaştırma işlemi yapılmadan kamu davasının açıldığı, mahkemenin de belirtilen eksikliği gidermediği anlaşılmakla, 6763 sayılı Kanun’un 35. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nınn 254. maddesi uyarınca aynı Kanun'un 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre uzlaştırma işlemleri yerine getirilip, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Sanık hakkında takdiri indirim uygulama maddesinin 5237 sayılı TCK'nın 62/1. maddesi yerine TCK'nın 62/2. maddesi olarak gösterilmesi,

Kanuna aykırı olup, açıklanan nedenle Adana 18. Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünde hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği sanık hakkındaki kamu davasının 5237 sayılı Kanun'un 134/1-2. cümle 139/1. 73/4. ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE,

B) Şantaj Suçundan Kurulan Hükme Yönelik Temyiz İstemi Yönünden;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Dosya kapsamına göre; bir dönem kiracısı olan mağdur ile cinsel ilişkiye girdikleri sırada mağdurun rızası dışında cinsel ilişkiyi önceden yerleştirdiği gizli kamera ile kayda aldığı görüntüleri göstererek kendisi ile birlikteliğe devam etmediği takdirde görüntüleri eşine ve ailesine göstereceğinden bahisle tehdit ettiği iddia ve kabul edilen olayda, sanığın soruşturmanın başından itibaren atılı suçu işlemediğine dair savunması ve mağdurun herhangi bir somut delil ile desteklenmeyen soyut beyanı dışında sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı anlaşılmakla sanık hakkında atılı suçtan beraat kararı yerine yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesi,

Kabul ve uygulamaya göre de;

Sanık hakkında takdiri indirim uygulama maddesinin 5237 sayılı TCK'nın 62/1. maddesi yerine TCK'nın 62/2. maddesi olarak gösterilmesi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenle Adana 18. Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,