Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2021/1854 K.2021/5235

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Tazminat talebinin dayanağı olan Mersin 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/80 Esas – 2010/586 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti suçundan 07.12.2009 – 06.04.2010 tarihleri arasında 4 ay tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 11.11.2015 tarihinde kesinleştiği, tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmakla;

Davacının 20.000 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesi talebine ilişkin söz konusu davada, yerel mahkemece 15.000 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine hükmedilmesi üzerine dairemizce yapılan incelemede, davacının tutuklu kaldığı sürelerin Adana 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 06.03.2013 tarih, 2013/98 D.İş sayılı kararı ile mahsubuna karar verilmesi nedeniyle davacı lehine makul bir miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekçesi ile hükmün bozulması üzerine yerel mahkemece duruşma açılıp, 1.000 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.