Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2021/4307 K.2022/3518

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Tazminat talebinin dayanağı olan Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2009/36 Esas – 2015/54 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının rüşvet almak ve vermek ve suç işlemek amacıyla örgüt kurma suçundan 15/07/2008 – 26/05/2009 tarihleri arasında 315 gün tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 09/03/2015 tarihinde kesinleştiği, tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu,

Davacının 150.000,00 TL maddi, 300.000,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden işleyecek yasal faiz talebine ilişkin söz konusu davada, yerel mahkemece 2.610,50 TL maddi, 33.000 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden işleyecek yasal faiz ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine hükmedilmesi üzerine dairemizce yapılan incelemede, manevi tazminatın fazla olduğuna, davacının tutuklu kaldığı döneme ilişkin fazla mesai olarak ödenmesi gereken miktarın 5271 sayılı CMK'nın 141. maddesi kapsamında maddi zarar olarak değerlendirilemeyeceği gözetilerek maddi tazminat talebinin reddi gerektiğine, kabule göre de;

davacı lehine tayin olunan maddi ve manevi tazminat miktarlarının toplamı üzerinden karar tarihinde yürürlükte bulunan avukatlık asgari ücret tarifesinin üçüncü kısmında yer verilen oranlar üzerinden nisbi vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiği gerekçesi ile hükmün bozulması üzerine yerel mahkemece duruşma açılıp, maddi tazminat talebinin reddine, 16.500,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden işletilecek yasal faiz ile birlikte davalı Hazineden alınarak davacıya verilmesine hükmedilmesinde herhangi bir isabetsizlik görülmemiştir.