Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2021/4474 K.2021/6421

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda 29.04.2021 tarihli, 2021/994 esas 2021/1434 karar sayılı ''istinaf başvurusunun esastan reddine" ilişkin karar, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay gecesi sanığın sevk ve idaresindeki yüksüz ticari kamyon ile, aydınlatmanın bulunmadığı, hız sınırı 70 km olan meskun mahalde, iki yönlü ve görüşün açık olduğu il yolunda, kendi beyanına göre 6. viteste 70-75 km hızla seyri sırasında, tali yol ile kesişen yol ayrımına geldiğinde, aynı yönde önünde sağ şeritte seyreden ölen idaresindeki arkasında sepet takılı olan ve sepetinde 4 adet damacananın bulunduğu motosiklete sağ şeritte arkadan çarpması akabinde, motosikleti sürücüsü ile birlikte 43 metre sürükleyip yoldan çıkarak sağdaki şarampole devrildiği, olay neticesinde motosiklet sürücüsünün öldüğü, olay sonrası yapılan incelemelerde;

motosikletin ışık donanımının çalışır durumda olduğunun, sepet kasasının arka kısmında görünür reflektör ve yansıtıcı şerit bulunmamakla birlikte kaza anında ışık donanımı itibariyle olay mahallinde kamyon sürücüsü sanık tarafından rahatlıkla görülebilir durumda olduğunun tespit edildiği;

dosyada mevcut bilirkişi raporunda da belirtildiği üzere, Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 100. vd maddelerine göre olay mahallinde kamyonlar için hız sınırı 50 km olmasına rağmen, sürtünme izleri baz alınarak yapılan hesaplamada olay anında sanığın 80 km hızla seyrettiği, bu itibarla mahal şartlarının üzerinde bir hızla seyreden ve önündeki aracı güvenli ve yeterli mesafeden takip etmeyen sanığın, tamamen kusurlu eylemi ile 1 kişinin ölümüne sebebiyet verdiği,

ayrıca, olaydan 33 dakika sonra yapılan ölçümde 1.61 promil alkollü olduğu tespit edilen ve almış olduğu alkol promil miktarı itibariyle güvenli sürüş yeteneği bulunmayan sanık hakkında bilinçli taksir koşullarının oluştuğu anlaşılmıştır.

TCK'nın 62. maddesinin uygulanıp uygulanmaması yönünden 5237 sayılı TCK'da hakime geniş bir takdir yetkisi tanınmış taktiri indirim nedenleri ise örnekseme yoluyla sayılmış, ancak bu hallerin sınırlı olmadığı tamamının sayılmasının da mümkün olmayacağı nazara alınarak benzer durumların da bu kapsamda değerlendirilebileceğini ifade açısından bu husus "gibi" şeklinde ifade edilmiş, 765 sayılı TCK'nın 59. maddesinden farklı olarak, takdiri indirim nedeni olarak kabul edilen hususların kararda gösterilmesi gerektiği belirtilmiştir.

Anılan hüküm uyarınca taktiri indirim nedeni uygulandığında, hangi nedenlerle bu müessesenin uygulandığı kararda gösterilecek, uygulanmadığı takdirde ise fiili taktirin bu yönde olduğu kabul edilecek ve bu husus ancak gösterilen gerekçenin yasal ve yeterli olmaması veya fiili taktirin uygulanan diğer müesseseler karşısında hukuka aykırılık oluşturduğu yada dosya kapsamı itibariyle açıkça kanuna aykırı olduğunun saptanması halinde bozma nedeni oluşturacaktır.

Mahkemece, TCK'nın 62. maddesindeki takdiri indirim nedenlerinin bulunmadığı kabul edilmiş olup, bu takdirde dosya kapsamına bir uyumsuzluk veya açık bir hukuka aykırılık bulunmadığından, tebliğnamedeki bozma öneren görüşe iştirak edilmeyerek;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, kusura, ceza miktarına, bilinçli taksir koşullarının oluşmadığına ve lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 29.04.2021 tarihli ve 2021/994 esas 2021/1434 karar sayılı istinaf başvurusunun esastan reddi kararına ilişkin yapılan temyiz isteminin isteme aykırı olarak 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE.