Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2021/4643 K.2022/1902

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Davacının 11.03.2021 havale tarihli dilekçesinin beyan niteliğinde olduğu kabulü ile temyize yönelik bir talebinin olmadığı değerlendirilmiştir.

Tazminat talebinin dayanağı olan Hakkari 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2008/333 Esas – 2014/508 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının kasten öldürme suçundan 06/11/2007 – 06/01/2009 tarihleri arasında 1 yıl 2 ay tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 21/01/2015 tarihinde kesinleştiği, davanın tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye açıldığı ve dava için kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmakla;

Davacının 40.000,00 TL maddi ve 40.000 TL manevi tazminatın tutukluluk tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesi talebine ilişkin söz konusu davada, Dairemizin 02.12.2019 tarihli ve 2019/4046 E.-2019/11215 K. sayılı kararı ile manevi tazminatın eksik olduğundan bahisle bozma kararı verildiği, bu karar üzerine yerel mahkemece yalnızca manevi tazminata ilişkin hüküm kurulup maddi tazminata ilişkin hüküm kurulmadığı,

manevi tazminata ilişkin kararın temyiz incelemesi sonucu düzeltilerek onanmasına karar verilirken maddi tazminata ilişkin mahallinde her zaman karar verilebileceğine dair ihtarda bulunulduğu anlaşılmakla, bu ihtar üzerine yerel mahkemece yeniden duruşma açılarak 6.782,72 TL maddi tazminatın tutuklama tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine hükmedilmiş olup,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre davalı vekilinin, davanın süresinde açılmadığına, davacı hakkında hukuka aykırı herhangi bir işlem yapılmadığına, dava tarihinden itibaren faize hükmolunabileceğine, davalı lehine vekalet ücretine hükmolunması gerektiğine ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yerel mahkemenin manevi tazminata ilişkin 13/02/2020 tarihli ve 2020/11 E.-2020/54 K. sayılı kararında davacı lehine 1800 TL vekalet ücretine hükmedildiği, vekalet ücretinin hesaplanmasında hükmedilen maddi ve manevi tazminat miktarı toplamı üzerinden karar tarihi itibari ile yürürlükte bulunan AAÜT uyarınca nispi vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiği, buna göre davacı lehine hükmedilen tazminat toplamı olan 18.782,72 TL tazminat üzerinden yapılan hesaplama neticesinde kendisini vekille temsil ettiren davacı lehinde 2.253,92 TL vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiği anlaşılmakla, 2020/11 E.-2020/54 K. sayılı kararda hükmedilen 1.800 TL vekalet ücretinin bu meblağdan mahsup edildikten sonra kalan kısmın vekalet ücreti olarak ödenmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi;

Kanuna aykırı olup, davalı vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan,