Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2021/5347 K.2025/9242

Sanık hakkında Dairemizin bozma ilamı üzerine kurulan hükmün; sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

Sanık müdafii tarafından hükmün duruşma talepli olarak temyiz edildiği görülmüş ise de; hükmedilen cezanın on yıl hapis cezasından aşağı olması ve duruşma talebinin uygun bulunmaması nedeniyle, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 3 18... sayılı CMK'nın 299. maddeleri gereğince reddine karar verilerek yapılan incelemede:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1- Taksirle öldürme suçundan sanık hakkında yapılan ilk derece yargılaması sonucunda, 5271 sayılı CMK'nın ilgili maddesi gösterilmeksizin atılı suçun sanık tarafından işlenmediği sabit olduğundan bahisle beraat kararı verilmesine dair Yatağan Asliye Ceza Mahkemesinin 19/11/2013 tarihli ve 2012/327 E - 2013/321 K sayılı kararının katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 05.05.2015 tarihli, 2014/13674 E. 2015/7420 K. sayılı kararı ile, eksik inceleme ile hüküm kurulması nedeni ile esastan bozulmasına karar verilmiştir.

2-Dairemizce verilen bozma kararı üzerine yapılan yargılama sonucunda, Yatağan Asliye Ceza Mahkemesinin bozma ilamına uyulması yönündeki kararı ile mahkemece, sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62/1 maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair verilen kararın temyizi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz sebebi;Eksik inceleme sonucu hatalı kusur tayini ile beraat yerine mahkumiyet verilmesinin hukuka aykırı olduğu ile re'sen gözetilecek nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; ....

Köyü .../Muğla mevkiinde faaliyet gösteren ...Savunma Enerji ve Madencilik San.Tic.A.Ş.'ne ait kömür ocağı işletmesinde şantiye şefi ünvanı ile görev yaptığı dosyada mevcut beyanlar ve 17/02/2014 tarihli kolluk araştırma tutanağı ile sabit olan, Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı Maden İşleri Genel Müdürlüğü'nün 29/04/2016 tarihli müzekkere cevabı doğrultusunda aynı zamanda ilgili işletmeye 14/02/2011 tarihi itibariyle teknik nezaretçi olarak atandığı anlaşılan sanık ...'nın kendi beyanına göre işleyişini kontrol ve takip ettiği şantiyede temizlik görevlisi olarak çalışan ...'in,

konteyner şeklindeki tuvaletin temizliğini yaptığı sırada tuvaletin etrafına düzensiz ve gelişigüzel şekilde bırakılmış, izole edilmemiş kablolar nedeni ile elektrik akımına maruz kalarak öldüğü, Adli Tıp Kurumu 1.İhtisas Kurulu'nun 15/02/2012 tarihli otopsi raporunda kişinin ölümünün "vücudundan elektrik akımı geçmesine bağlı solunum ve dolaşım durması sonucunda meydana geldiği"nin belirtildiği olayda, bozma üzerine yapılan yargılama esnasında tevdii üzerine düzenlenen 21/11/2018 tarihli bilirkişi raporu doğrultusunda, şantiyenin teknik nezaretçisi ve şantiyenin sevk ve idaresinden sorumlu şantiye yetkilisi olarak görev yapan sanığın,

şantiye alanı içerisinde bulunan elektrik tesisat ve panolarını uygun şekilde topraklama yapması ve kaçak akım rölesi tesis etmesi, çalışanları doğrudan veya dolaylı temas riskine karşı koruması gerekirken aksine hareketle elektrik tesisatı ve panoları çalışanlara zarar vermeyecek şekilde tesis etmediği, sisteme kaçak akım rölesi takmadığı, topraklama hattını işlevsel hale getirmediği ve şantiye alanında gelişi güzel vaziyette atılı bulunan kabloların tekniğine uygun olarak gömülmesini sağlamadığı gerekçeleriyle asli kusurlu olduğunun kabulü ile,

sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/1 maddesindeki taksirle öldürme suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, sanık müdafinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü bu kapsamdaki ve yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

CMK'nın ''Hükmün gerekçesinde gösterilmesi gereken hususlar'' başlıklı 230. maddesinin 1-d bendinde; cezanın ertelenmesine, hapis cezasının adlî para cezasına veya tedbirlerden birine çevrilmesine veya ek güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına veya bu hususlara ilişkin istemlerin kabul veya reddine ait dayanakların gerekçede gösterilmesi gerektiği düzenlemesine yer verilmiş; yine Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.09.2018 tarihli ve 2015/4-1163 Esas-2018/382 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere; hüküm bölümünde CMK'nın 230. ve 232. maddeleri uyarınca cezanın ertelenmesine,

hapis cezasının adli para cezası veya tedbirlerden birine çevrilmesine veya ek güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına ya da bu hususlara ilişkin taleplerin kabul veya reddine ait dayanakların açıkça gösterilmesi zorunluluğu bulunmakta olup;

dosya içeriğine göre, adli sicil kaydı temiz olan ve duruşmalara yansıyan olumsuz davranışı bulunmayan sanık hakkında, tayin edilen hapis cezasının seçenek yaptırımlara çevrilmesinin düzenlendiği 5237 sayılı TCK'nın 50.maddesi hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı karar yerinde tartışılırken "Sanığa verilen cezanın iki yıldan fazla hapis cezası olması nedeniyle şartları oluşmadığından" şeklindeki hatalı gerekçe ile 5237 sayılı TCK’nın 50/4 delaletiyle 50/1-a. maddesinin uygulanmamasına karar verilmesi suretiyle CMK'nın 230/1-d maddesine aykırı davranılması;