Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2021/6146 K.2022/1258

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili ve davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Tazminat talebinin dayanağı olan İstanbul 16. Ağır Ceza Mahkemesinin 2015/39 Esas – 2015/175 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma ve sağlama suçundan 02.03.2006 – 08.05.2007 tarihleri arasında 432 gün tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 10.07.2015 tarihinde kesinleştiği,tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmakla;

Davacının 50.000,00 TL maddi, 100.000,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesi talebine ilişkin söz konusu davada, yerel mahkemece davanın reddine hükmedilmesi üzerine Dairemizce yapılan incelemede, davacının tutuklu kaldığı tüm sürenin Bakırköy 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.06.2011 tarih, 2004/25 Esas 2006/270 Karar sayılı ek kararı ve Bakırköy 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 14/01/2016 tarih 2012/213 Esas 2012/360 Karar sayılı ek kararı ile mahsubuna karar verildiği,

CMK'nın 144/1-a maddesinin yürürlükten kaldırılması nedeniyle mahsup tazminata engel oluşturmayacak ise de, haklarında mahsup işlemi yapılmayan kişilerle tutukluluğu başka mahkumiyetinden mahsup edilenler arasındaki dengenin, hak ve nesafetin sağlanması gerektiği göz önünde bulundurularak davacı lehine makul bir miktar maddi ve manevi tazminata hükmolunması gerektiği gerekçesi ile hükmün bozulması üzerine yerel mahkemece duruşma açılıp, 2.000,00 TL maddi, 3.000,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.