Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2021/6403 K.2023/3106

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, aynı Kanun’un 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekili 26.06.2018 havale tarihli dava dilekçesinde özetle; silahlı terör örgütüne üye olmak suçundan 22.08.2016-25.08.2016 tarihleri arasında gözaltında, 29.08.2016-21.10.2016 tarihleri arasında gözaltında ve tutuklu kalan davacı hakkında yürütülen soruşturma sonunda takipsizlik kararı verildiğinden bahisle davacının maddi ve manevi zararlarının tazmini için 250.000,00 TL maddi, 250.000,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden işleyecek faiziyle birlikte tahsilini talep etmiştir.

2. Davalı vekili 02.07.2016 havale tarihli cevap dilekçesinde özetle; davanın yasal süre içerisinde açılmadığını, istenilen manevi tazminatın yüksek olduğunu, dava konusu tazminata faiz yürütülmesi isteminin hukuka ve hakkaniyet ilkesine uygun olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

3. Siirt 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.10.2018 tarihli ve 2018/180 Esas, 2018/241 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 20.02.2019 tarihli ve 2018/3812 Esas, 2019/763 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı ve davalı vekillerinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

5. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 03.10.2021 tarihli 2019/44948 sayılı tebliğnamesi ile temyiz talebinin esastan reddiyle hükmün onanması talep edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; tutuklu kaldığı süre boyunca maaşından kesnti yapılan davacının maddi kaybının maddi tazminat kapsamında ödenmesi gerektiğine ve hükmedilen manevi tazminat miktarının yetersiz olduğuna ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Mahkeme gerekçesinde "Davacının Silahlı Terör örgütüne üye olma suçu nedeniyle Siirt C.Başsavcılığının 2016/3575 sayılı dosyası kapsamında 22/08/2016 tarihinde gözaltına alındığı, 4 gün gözaltında kaldıktan sonra Sulh Ceza Hakimliğince serbest bırakıldığı, Siirt Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yapılan itiraz neticesinde davacının yeniden 29/08/2016 günü gözaltına alındığı ve 1 gün gözaltında kaldıktan sonra Siirt Sulh Ceza Hakimliğinin 30/08/2016 tarih ve 2016/1797 değişik iş sayılı kararı ile tutuklandığı,

yapılan yargılama neticesinde davacı hakkında yürütülen soruşturma kapsamında Siirt C.Başsavcılığının 2017/8829 soruşturma sayılı dosyası kapsamında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği ve verilen kararın kesinleştiği anlaşılmıştır. Davacının açığa alındığı 28/08/2016 tarihi ile ihraç edildiği 29/10/2016 tarihleri arasında maaşının Devlet Memurları Kanununun 141. Maddesi uyarınca 2/3 'sinin ödendiği anlaşılmıştır.

Buradan hareketle davacının tutuklu bulunduğu süre zarfında maddi bir kaybının olmadığı görülmüştür.

Ayrıca davacının maddi bir kaybı olmadığından OHAL Komisyonunun kararının beklenmesi yönündeki ara karardan davanın sürüncemede kalmaması için dönülmüştür.Davacının sosyal ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı dikkate alınarak davacının gözaltında ve tutuklulukta kaldığı süre, çektiği elem ve ızdırap, adalet ve hakkaniyet ölçüsünü aşmayacak bir şekilde,

hak ve nesafet kurallarına uygun makul ve makbul ile tazminatın zenginleşme aracı olamayacağı da dikkate alınarak talep doğrultusunda gözaltı tarihi olan 22/08/2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi uygun görülen manevi tazminata hükmedilerek aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur." denilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince verilen kararla ilgili olarak, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Tazminat davasının dayanağını oluşturan Siirt Cumhuriyet Başsavcılığının 2017/8829 sayılı soruşturma dosyası kapsamında davacının silahlı terör örgütüne üye olmak suçundan 22.08.2016-25.08.2016 tarihleri arasında 3 gün gözaltında kaldıktan sonra çıkarıldığı mahkemece tutuklama talebinin reddedildiği, itiraz üzerine itirazın kabulüyle tutuklanmasına yönelik yakalama kararı çıkarılması nedeniyle 29.08.2016 tarihinde gözaltına alındığı, 30.08.2016-21.10.2016 tarihleri arasında 52 gün tutuklu kaldığı yapılan soruşturma sonucunda davacı hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği,

kararın 20.06.2018 tarihinde kesinleştiği, gözaltına alınma ve tutuklama tarihi itibariyle davanın yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun hükümlerine tabi olduğu, süresinde açıldığı ve yasal koşulların gerçekleştiği anlaşılmıştır.

1.29.10.2016 tarihinde kamu görevinden ihraç edilen ve tutuklu kaldığı süre içerisinde kesintili de olsa maaşını kurumundan almaya devam eden davacının maddi kaybının bulunmadığı, maaşının eksik yatan kısmının koruma tedbirleri nedeniyle tazminat davasına konu edilebilecek zararlardan olmadığı anlaşıldığından davacının maddi tazminat talebinin reddine karar verilmesinde isabetsizlik görülmemiştir.

2.Davacı hakkında hükmedilen manevi tazminat miktarının, davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, gözaltına alınmasına neden olan olayın cereyan tarzı, gözaltında kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar faizi ile birlikte elde edeceği parasal değer gözetilmek suretiyle, hak ve nesafet ilkelerine uygun, makul bir miktar olarak tayin edildiği anlaşıldığından davacının hükmedilen manevi tazminat miktarının yetersiz olduğuna yönelik temyiz sebebi yerinde görülmemiş, davacı hakkında iki farklı dönemde koruma tedbiri uygulandığı dikkate alınarak,

her bir koruma tedbiri dönemi için ayrı ayrı manevi tazminat miktarları belirlenip, belirlenen her bir tazminat miktarına ilişkin olduğu tarihten itibaren faiz işletilmesi gerektiğinin gözetilmemesi temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni yapılmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 20.02.2019 tarihli ve 2018/3812 Esas, 2019/763 Karar sayılı kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,