Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2021/7403 K.2024/7244

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde, 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk derece mahkemesince sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan 5271 sayılı CMK'nın 223/2-e bendi uyarınca beraat kararı verilmiş, katılan vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile 5271 sayılı CMK'nın 280/1-g bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280/2. fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanığın 2863 sayılı Kanun'un 74/1-1. cümle, 5237 sayılı TCK'nın 35/2, 62, 51 ve 53. maddeleri uyarınca mahkumiyetine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması görüşünü içerir tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdii edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz nedenleri; Kazı yapmadığını, bahçesinin koruma altında olduğunu bilmediğini, müze müdürlüğü görevlilerince hazırlanan raporda bahçesinin koruma altında olmadığının bildirildiği, hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İlk derece mahkemesince dosyada mevcut bilgi ve belgeler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede, olay mahallinde çekilen fotoğraflar incelendiğinde suça konu yerin büyük kaya parçaları ile çevrili olduğu ve sanık ...'in tornavida ile kazı yapabilmesinin imkansız olduğu suçta kullanılan aracın yetersiz olduğu zaten malzemelerin ve çukurun sanıklar olay yerine çıkmadan önce mevcut oldukları beyanlar ve suça konu yere ilişkin davalardan önceden de kazı yapılmaya çalışıldığının bilindiği,

Müze müdürlüğünden gelen yazıda kazı yapılan yerin koruma alanı içinde kalmış olmasına rağmen bilinen kültür varlığına 100 metre gibi bir mesafede olduğu, yine suça konu yerin önceki yazıda koruma alanı dışında kaldığı ancak sonradan koruma alanı içine alındığı bu durumların yapılan keşif sonucu alınan bilirkişi raporu ile de örtüştüğü fakat suça konu yer konusunda İzmir Selçuk Müze Müdürlüğünün dahi çelişkiye düştüğü bir durumda sanıkların üzerine atılı suçun kültür varlığını bulmak amacıyla bilerek ve isteyerek hareket etmeleri gerektiği hususu da birlikte değerlendirildiğinde;

sanık ...'in suça konu yere yakın yerde bahçe sahibi olması nedeni ile sit alanı olmadığını şifaen bilmesi, ...'in ise beyanlarının aksini kanıtlar yani kazıya etki edecek bir eylemde bulunduğunu gösterir somut bir delilin bulunmayışı da göz önünde bulundurularak sanıkların '' kültür varlıkları bulmak amacıyla'', izinsiz olarak kazı veya sondaj yapmak suçunu işledikleri konusunda şüphe oluştuğu çünkü sanıkların kültür varllığı bulmak gibi bir kasıtlarının olmadığı nitekim en yakın kültür varlığının 100 metre uzaklıkta bulunması ve çukur ve malzemelerin önceden olay yerinde olması,

fotoğraflanan yerin tornavida ile kazılmasının imkansız olması gibi yukarıda da değerlendirilen hususlarla birlikte sanıklardan ...'in kazı eylemini yapmasına rağmen suçun oluşmasındaki manevi kastı taşıdıkları yönünde şüpheye düşülmüş olması nedeni ile sanıkların üzerlerine atılı suçu işlediği sabit olmadığından ayrı ayrı beraatlerine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından katılan vekilinin istinaf başvurusu üzerine duruşmalı yapılan inceleme neticesinde.

Olay tarihinde İzmir II. Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun 21.11.2012 tarih 1510 sayılı kararı ile koruma altına alınan İzmir ili, ... ilçesi, ... . mevkinde bulunan kaya mezarı koruma alanında kazı yapıldığına ilişkin Selçuk İlçe Jandarma Komutanlığına yapılan ihbar üzerine gündüzleyin saat 16:30 sıralarında olay mahalline intikal eden görevli jandarmanın; sanıklardan ... isimli şahsın elinde tornavida ile kayaların arasını kazdığı, diğer sanık ...'in ise çevreyi gözetlediğinin tespit edildiği,

yine olay mahallinde bir adet keser (çapa), bir adet araç krikosu, bir adet tornavida, bir adet pense ve bir adet ince demir çubuğun bulunduğu ve muhafaza altına alındığı, Yerel mahkemece sanıkların olay yeri yakınında bahçe sahibi olmaları, kültür varlığı bulmak amacıyla izinsiz kazı ve sondaj yapma suçunu işledikleri konusunda şüphe oluştuğu, bu yönde kasıtlarının bulunmadığı, fotoğraflanan alanın tornavida ile kazılmış olmasının imkansız olduğu düşüncesi ile CMK 223/2-e maddesi uyarınca ayrı ayrı beraatlerine karar verildiği,

verilen beraat kararının davaya katılan İl Kültür Turizm Bakanlığı vekili ve Yerel Cumhuriyet Savcısı tarafından ayrı ayrı istinaf edildiği, Sanıkların olay tarihinde iştirak iradesi ile koruma altına alınmış kaya mezarı koruma alanında kazma, araç krikosu, tornavida, pense, çelik tel gibi cisimlerle kazı yaptıkları sırada jandarmaya yapılan ihbar sonucu suç üstü yakalandıkları gerek sanıkların kaçamaklı beyanları ve gerekse olay mahallinin fotoğraf görüntüleri, ele geçen malzemeler ile tüm dosya içeriğinden anlaşıldığı, yapılan kazı derinliği 30-40 cm civarında 40 cm'i aşmadığı tespit edildiği,

Kaya mezar ve çevresinin İzmir II. Nolu Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu tarafından koruma altına alındığı ve sanıkların da bu hususu bildiği, bu nedenlerle sanıkların iştirak iradesi ile kültür varlığı bulmak amacıyla izinsiz kazı yapma suçunu işledikleri ancak henüz 40 cm'i aşan bir kazı yapılmadığından söz konusu eylemin teşebbüs aşamasında kaldığı kabul edilmiş, yerel mahkemece oluşa savunmaya ve tutanaklara uygun olmayacak şekilde değişik düşüncelerle sanıkların kastının bulunmadığı belirtilerek ayrı ayrı beraatlerine karar verilmiş olmasının hukuka aykırı bulunduğu,

sanıkların üzerlerine atılı suçu işledikleri sabit olmakla yerel mahkemenin sanıklar hakkındaki beraat kararının kaldırılarak sanıkların izinsiz kazı yapmaya teşebbüs suçundan cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve Kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,