Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2021/8116 K.2021/9172

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, 5237 sayılı TCK'nın 53/1 maddesinde belirtilen güvenlik tedbirinin, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca, TCK'nın 53/1-c bendinin, sadece kendi alt soyu üzerindeki yetkileri bakımından uygulanamayacağının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Sanığın İstanbul III numaralı Kültür ve Tabiat Varlıkları Koruma Kurulunun 04/04/1991 tarih ve 3092 sayılı kararı ile korunması gerekli kültür varlığı olarak tescilli taşınmazında, onaylı projeye aykırı olarak dış cehpe doğramalarını değiştirip, ön ve arka cephelerinde pencere kapı yerlerini içeren cephe tadilatları yapmak suretiyle tescilli taşınmazın özgün yapısını kaybederek zarara uğramasına sebebiyet verdiği, sanığın ilk keşifte alınan savunmasında 2010 yılı 5. ayında dış cephe tadilatına başladığını belirttiği, 04.05.2010 tarihli yapı tatil zaptına ekli fotoğraflarda devam etmekte olan cephe tadilatının yer aldığı,

ayrıca dosya kapsamındaki bilirkişi raporlarında dış cephe doğralamalarının yenilenmesi eyleminin 29.12.2010 tarihli iddianameden geriye dönük son bir yıl içinde yapıldığının belirtildiği dikkate alınarak söz konusu eylemler yönünden zamanaşımının henüz dolmadığı, sanığın üzerine atılı 2863 sayılı Kanunun 65/1. maddesinde düzenlenen suçu işlediği anlaşılmakla;

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin zamanaşımının dolduğuna dair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık hakkında tesis edilen mahkumiyet hükmünde, 2863 sayılı Kanunun 5728 sayılı Kanun ile değişik ve Anayasa Mahkemesince iptal edilen 65/a maddesi yerine, suç tarihinden önce yürürlüğe giren 6498 sayılı Kanun ile değişik 65/1. maddesinin dayanak gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Sanığın kazanılmış hakları korunurken hüküm fıkrasında uygulama maddesinin 1412 sayılı CMUK'nın 326/son yerine 5271 sayılı CMK’nın 265 olarak belirtilmesi,

3- Sanık hakkında tayin edilen gün adli para cezasının miktarının belirlenmesi sırasında esas alınan tam gün sayısının gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

4- Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesindeki ihtarat ile yetinilmesi yerine, infazı kısıtlar biçimde 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesinin de uygulanması,

5- Hakkında tayin edilen hapis cezası ertelenen sanığın, TCK’nın 51/8. maddesi uyarınca denetim süresi iyi halli olarak geçirildiği takdirde, cezanın infaz edilmiş sayılacağı hususunun kararda gösterilmemesi,

Kanuna aykırı olup, müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasının (1) numaralı bendinin 1 nolu paragrafında yer alan “65/a” ibaresi hükümden çıkarılarak yerine, “65/1” ibaresinin eklenmesi,

(1) numaralı bendinin 3 nolu paragrafında yer alan “CMK’nın 265 maddesi” ibaresinin çıkartılarak yerine “ 1412 sayılı CMUK'nın 326/son” ibaresinin eklenmesi, (1) numaralı bendinin 4 nolu paragrafının başına “200 gün adli para cezasının” ibaresini eklenmesi, (1) numaralı bendinin 5 nolu paragrafında yer alan “ve ihtara rağmen ödenmeyen adli para cezasının 5275 sayılı kanunun 106/3 maddesi uyarınca infaz edileceğinin” cümlesinin çıkartılması,