Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2021/8148 K.2025/3334

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 29.11.2019 tarihli ve 2018/1142 Esas, 2019/2669 Karar sayılı ek kararın sanık müdafi tarafından temyiz edilmesi üzerine; yapılan ön inceleme neticesinde 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 22/3, 53/6 ve 63/1. maddeleri uyarınca 4 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 1 yıl süreyle sürücü belgesinin geri alınmasına ve mahsubuna karar verilmiş, sanık müdafi ve katılan vekilinin istinafı üzerine Bölge Adliye Mahkemesince sanık müdafinin istinaf talebinin kabulü ile 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi hükmünün kaldırılmasıyla yeniden yapılan yargılama sonucu sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 22/3,

53/6 ve 63/1. maddeleri uyarınca 2 yıl 16 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 1 yıl süre ile geri alınmasına ve mahsubuna kesin olarak karar verilmiş, Ankara Bölge Adliye Mahkemesinin kesin kararına yönelik sanık müdafi tarafından temyiz talebinde bulunması üzerine, Ankara Bölge Adliye Mahkemesinin 29.11.2019 tarihli ek kararı ile temyiz başvurusunun reddine dair karar verildiği, sanık müdafinin ek karara yönelik temyiz istemine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca temyiz isteminin reddi ile ek kararın onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz isteminin, sanığa fazla ceza verildiğine, bilinçli taksir hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine, kararın kesin olarak verilmesinin Anayasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. İlk Derece Mahkemesince, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede.

22.10.2017 günü saat 18.15 sıralarında sanık sürücü ...'nun sevk ve idaresindeki ... plakalı otomobille Battalgazi Bulvarı üzerinde seyri sırasında olay yerine geldiğinde solunda kalan orta refüj tarafından gelip sağ karşı tarafa geçmek isteyen yayaya aracının sol ön-yan kısımları ile çarpması sonucu yayanın ölümüyle sonuçlanan trafik kazasında, kaza tespit tutanağında; sürücünün hızını şartlara göre ayarlamamasından dolayı, yayanın da karşıdan karşıya geçerken gelen aracın hız ve uzaklığını dikkate almamasından dolayı kusurlu olduğunun belirtildiği,

Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesinin 02.01.2018 tarihli adli raporunda: sanık sürücü ...'nun sevk ve idaresindeki otomobille seyri sırasında yola gereken dikkatini verip mahaldeki hız limitini dikkate alarak seyretmesi, zamanında sert fren tatbiki ve uygun direksiyon manevrası ile kazayı önlemeye çalışması gerektiği halde bahsedilen bu hususlara riayet etmemiş olup tali kusurlu olduğunun mütalaa edildiği, Yerel Mahkemece bir kişinin ölümüyle sonuçlanan trafik kazasının meydana gelmesinde sanığın tali kusurlu olduğu ve yapılan ölçümde kaza anında 1,86 promil alkollü olması nedeniyle bilinçli taksir koşullarının oluştuğu kabul edilerek,

sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/1. maddesindeki taksirle öldürme suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

2. Bölge Adliye Mahkemesi tarafından duruşmalı yapılan inceleme neticesinde, sanık ...'nun oluşa uygun görülen ATK raporuna göre sanığın yola gereken dikkatini verip mahaldeki 30 Km olan hız limitini dikkate alarak seyretmesi, zamanında sert fren tatbiki ve uygun direksiyon manevrası ile kazayı önlemeye çalışması gerektiği halde bahsedilen bu hususlara riayet etmemiş olması nedeniyle olayda tali kusurlu olduğu kabul edilerek bir kişinin ölümü ile sonuçlanan olayda teşdidin bir miktar azaltılmasına ve sanık hakkında tayin edilen temel cezanın bilinçli taksirle artırılması sırasında,

bilinçli taksir oluşturan ihlalin yalnızca sanığın alkollü olarak araç kullanmasından ibaret bulunduğu gözetilerek, TCK'nın 22/3. maddesi uyarınca temel cezanın 1/2 oranı yerine 1/3 oranı uygulanmak üzerine mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

5271 sayılı Kanun'un 286/2-b maddesinde düzenlenen, "İlk Derece Mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararları" nın t temyizi mümkün olmaması karşısında hükmedilen cezanın türü ve miktarı itibariyle istinaf başvurusu sonucu verilen kararın kesin olması sebebiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında, hükmedilen cezanın türü ve miktarı itibariyle sanık müdafinin temyiz isteminin reddine ilişkin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin 29.11.2019 tarihli ve 2018/1142 Esas, 2019/2669 Karar sayılı ek kararında herhangi bir isabetsizlik görülmediğinden, 5271 sayılı Kanun'un 296/2 maddesi gereğince, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Kayseri 13. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,