Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2021/8915 K.2023/3532

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine verilen Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 16.01.2020 tarihli ve 2019/2038 Esas, 2020/100 Karar sayılı kararının davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Karar tarihi itibarıyla temyiz kesinlik sınırının 72.070,00 TL olduğu; “kasten öldürme” suçundan 12.09.2013 – 04.07.2014 tarihleri arasında 295 gün gözaltı ve tutuklu kalan davacının 11.000,00 TL maddi, 50.000,00 TL manevi tazminat talebinin reddine karar verildiği, hükmün davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi nedeniyle reddedilen toplam tazminat miktarının 61.000,00 TL olması nedeniyle davacı açısından hükmün kesin nitelikte olduğu anlaşılmıştır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 24.11.2016 tarihli ve 6763 sayılı Kanun’un 42 nci maddesi ile değişik 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen temyiz sınırı ve hükmedilen tazminat miktarına göre hükmün kesin olması nedeniyle davacı vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 298 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,