Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2021/8939 K.2022/2650

maddeleri gereğince mahkûmiyet

Taksirle yaralama suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanıklar müdafiileri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

CMK'nın 251. ve devamı maddeleri gözetildiğinde, basit yargılama usulünün uygulanıp uygulanmayacağı hakimin tercihine bırakıldığı ve Dairemizin 16.09.2020 tarihli, 2019/7219 esas ve 2020/4712 karar sayılı bozma ilamı üzerine yapılan yargılama sırasında takdirinin bu hükümlerin uygulanmaması yönünde olduğu anlaşılmakla yapılan incelemede;

Sanıklar ... ve ...'ün, Yan-Sav Yangın Söndürme cihazları Teks. Ltd. Şti'nin ortakları olduğu, katılan ...'in ise bu fabrikada işçi olarak çalışmakta olup, olay günü çalışmakta olduğu hidrolik pres makinesine kolunu kaptırması sonucu, Adli Tıp Kurumu Kocaeli Şube Müdürlüğüne ait 03/07/2015 tarih ve 2015/4661 sayılı doktor raporuna göre; "yaşamını tehlikeye sokacak, hayati fonksiyonlarını ağır (6) derecede etkileyecek kemik kırığı ve duyularından veya organlarından birinin işlevini sürekli olarak yitirilmesine sebep olacak şekilde" yaralandığı, mahkemece sanık ...'ün olayın meydana gelmesinde asli kusurlu, sanık ...'ün tali kusurlu olduğunun kabul ve tespit edildiği olayda;

Mahkemece, bozmaya uyma kararı verilmeden yargılamaya devamla hüküm kurulması, yasaya aykırı olmakla birlikte ilamda gösterilen esaslara uygun karar verildiği anlaşılmakla, bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4.maddesi ile birlikte ayrıca, 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesinin de uygulanması bozma nedeni yapılmamıştır.