Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2021/8968 K.2022/9786

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

104 promil alkollü olduğu tespit edilen sanığın idaresindeki araçla yerleşim yeri içinde, iki yönlü, hız limitinin 50 km/s olduğu, düz, eğimsiz, aydınlatmalı yolda, alacakaranlık vakti seyir halindeyken; dört yönlü kontrolsüz kavşağa geldiğinde, seyir istikametine göre solundan gelerek düz devam etmekte olan sürücünün idaresindeki araçla çarpışması şeklinde meydana gelen ve sanığın tali kusurlu olarak iki kişinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiği olayda;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesi yerine 5275 sayılı Kanunun 106. maddesinin uygulanması bozma nedeni yapılmamıştır.

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Dairemizin 14/06/2021 tarih 2019/11225 - 2021/4850 sayılı bozma ilamı gereğince sanığın ceza miktarı bakımından kazanılmış hakkı saklı tutulurken, ceza miktarının infaz aşamasında göz önünde bulundurulacağının belirtilmesi yerine yazılı şekilde sanığın neticeten 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,