Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2021/9225 K.2023/2797

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, aynı Kanun’un 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekili 27.04.2017 tarihli dava dilekçesinde özetle; davacının 11.03.2011 tarihinde Bakırköy 1. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2011/277 değişik iş sayılı sevk tutuklama müzekkeresiyle tutuklandığını, 22.09.2011 tarihinde İzmir Kapatılan 10. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2009/204 Esas sayılı tutuklama müzekkeresinde tutuklandığı, İzmir 6. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2016/49 Esas sayılı dosyası üzerinden 17.06.2016 tarihinde tahliye olduğunun, İzmir 6. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2016/49 Esas, 2016/394 Karar sayılı kararı ile tutuklanmış olduğu suçlardan beraatine karar verildiğini belirterek haksız tutuklanma nedeniyle 95.000,00 TL maddi ve 95.000,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davalı vekili 07.07.2017 tarihli cevap dilekçesinde özetle; davanın yetki ve süre bakımından araştırılması gerektiğini, talep edilen tazminat miktarının fahiş olduğunu ve davanın reddi gerektiğini beyan etmiştir.

3. İzmir 12. Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.11.2018 tarihli ve 2018/260 Esas, 2018/365 Karar sayılı kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

4. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 18.12.2019 tarihli ve 2019/1701 Esas, 2019/1135 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

5.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 24.11.2021 tarihli tebliğnamesi ile temyiz talebinin esastan reddi ile hükmün onanmasını talep etmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; tazminata hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İzmir 12. Ağır Ceza Mahkemesi gerekçesinde "Davacı ...'ın, hakkında "Uyuşturucu veya Uyarıcı Madde Ticareti Yapma" suçlaması ile yürütülen soruşturma kapsamında Bakırköy 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 11/03/2011 gün 2011/277 D.İş (sorgu) sayılı kararı ile tutuklandığı, akabinde yüklenen suçlardan davacı hakkında İzmir 10. Ağır Ceza Mahkemesinde kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonucunda davacı hakkında mahkumiyet kararı verildiği, daha sonra Yargıtay incelemesi sonucu anılan kararın bozulduğu, özel yetkili mahkemelerin kapatılması ile dosyanın İzmir 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 2006/49 E. Sayısını aldığı,

yargılama sırasında 17.06.2016 tarihinde tahliye edildiği, İzmir 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 2016/49E. 2016/394 karar sayılı ilamı ile davacı hakkında tüm suçlardan beraatine karar verildiği ve bu ilamın 02.01.2017 tarihinde kesinleştiği tüm dosya kapsamından sabit ise de;

Diyarbakır E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünün dosya arasında mevcut 12/09/2018 tarihli yazısı ile İzmir 1 Nolu F Tipi Yüksek Güvenlikli Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünün 10.09.2018 tarihli yazılarında; davacı hakkındaki Bakırköy 1. Sulh Ceza Mahkememsinin 11.03.2011 tarih ve 2011/277 D.iş sayılı tutuklama müzekkeresinin hiç infaz görmediği bildirildiği; davacı tarafça iş bu dava dosyasına konu edilen Bakırköy 1 Sulh Ceza Mahkemesinin 11/03/2011 Gün ve 2011/277 D.

İş (Sorgu) sayılı tutuklama müzekkeresin hiç infaz görmediği bildirildiğinden, davacının haksız tutuklama sebebi ile maddi ve manevi tazminat isteminde bulunduğu İzmir 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 2016/49 esas 2016/394 Karar sayılı dosyası kapsamında tutuklu kalmadığı ve uygulanmayan tutuklama tedbirinden ötürü tazminat istemeyeceği anlaşılmakla, davacı vekilince açılan maddi ve manevi tazminat davasında 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun 141/1 ve devamı maddelerinde belirtilen yasal şartlar oluşmadığından davanın reddine karar vermek gerekmiş ve dolayısıyla aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur." denilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince verilen kararla ilgili olarak, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Tazminat talebinin dayanağı olan İzmir 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 2016/49 Esas – 2016/394 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının suç işlemek amacıyla örgüt kurma ve uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti suçlarından 11.03.2011 tarihinde tutuklanmasına karar verildiği, 17.06.2016 tarihinde ise tahliyesine karar verildiği, ancak tutuklama müzekkeresinin infaz görmediği, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, hükmün 02.01.2017 tarihinde kesinleştiği, tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 142 inci maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı anlaşılmıştır.

2. Bakırköy/Metris 1 Nolu T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü'nün 12.06.2017 tarihli, Diyarbakır E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü'nün 12.09.2018 tarihli ve İzmir 1 Nolu F Tipi Yüksek Güvenlikli Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü'nün 10.09.2018 tarihli yazılarına göre davacının tutuklama müzekkeresi infaz görmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 141 inci devamı maddelerinde düzenlenen koruma tedbirleri nedeniyle tazminat istemi koşullarının oluşmadığı anlaşılmakla, davanın reddine karar verilmesi hukuka uygun bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 18.12.2019 tarihli ve 2019/1701 Esas, 2019/1135 Karar sayılı kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,