Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2021/9244 K.2022/2500

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesi yeniden düzenlenmiş olan “Basit Yargılama Usulü” başlıklı 251. maddenin 1. fıkrasında yer alan “Asliye Ceza Mahkemesince iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı 2 yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye göre basit yargılama usulünün uygulanıp uygulanmama takdirinin mahkemeye bırakıldığı, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada basit yargılama usulünün uygulanmamasına karar verildiği anlaşılmakla yapılan incelemede;

237 sayılı TCK'nın 50/2. maddesinde yer alan, “suç tanımında hapis cezası ile adli para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hallerde hapis cezasına hükmedilmişse, bu ceza artık adli para cezasına çevrilmez” düzenlemesi göz ardı edilerek, seçimlik cezalardan hapis cezası tayini tercih edilmesine rağmen, sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içeriğine göre, olay günü 08.50 sıralarında, sanığın sevk ve idaresindeki otomobil ile, azami hız limitinin 70 km/s olduğu meskun mahalde, bölünmüş üç şeritli caddede seyir halindeyken olay mahalli benzin istasyonu önüne geldiğinde, aracının ön kısımları ile benzinlik önünde minibüsten inen ve benzin istasyonu istikametine giden yaya ...’e çarptığı, yayanın çarpmanın etkisiyle 5 metre fırlayarak kaldırım kenarında bulunan yeşil alana düştüğü, aracın hızını alamayarak yolun sağında bulunan kaldırım üzerine çıkarak orada bulunan ağaca çarparak durabildiği, katılan ...’in hayat fonksiyonlarını ağır (4.) derece etkileyecek nitelikte kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığı olayda,