Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2021/9251 K.2023/2539

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı 29.03.2019 tarihli dava dilekçesinde özetle; "sığır yetiştiriciği işi yaptığını, işletmesinde bulunan büyükbaş hayvanlarına 03.06.2013 tarihinde ... Saray İlçesi Tarım Bakanlığına bağlı Tarım İlçe memurları ve İlçe Jandarması tarafından el konularak, Bulaşıcı Hastalıklarla Mücadele Yönetmeliği gereğince hayvanların cebren kestirildiğini, kesilen hayvanların etlerinin büyük bir kısmının kendisine teslim edilmediğini belirterek 200.000 TL maddi, 40.000 TL manevi tazminatın zararın doğum tarihi olan 03.06.2013 tarihten tarihinden itibaren işleyecek faiziyle davalılardan tahsiline karar verilmesini" talep etmiştir.

2. Çorlu 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.04.2019 tarihli ve 2019/148 Esas 2019/276 Karar sayılı kararı ile davanın süre yönünden reddine karar verilmiştir.

3. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 09.12.2019 tarihli ve 2019/3230 Esas 2019/4264 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacının istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

4. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 14.11.2021 tarihli, davacınıns temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması görüşünü içerir tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacının temyiz istemi; tazminat isteme hakkı ve süresinin tarafına bildirilmediği için davanın süresinde açıldığını, istinaf başvurusunun esastan reddi kararının kaldırılarak davanın kabulüne larar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince; davacı tarafından haksız yere hayvanlarına el konulması nedeniyle Mahkememize müracaat edilerek tazminat talebinde bulunulmuş ise de, tazminat isteminin koşullarını tebliğinden itibaren 3 ay ve herhalde karar veya hükümlerinin kesinleşme tarihini izleyen bir yıl içinde tazminat isteminde bulunulmasının lazım geldiği, Mahkememizin 2013/1011 D.İş sayılı kararının 14.01.2014 tarihinde karara çıktığı, bu hali ile işlemin dayanağı olan itiraza konu kararın 31.10.2013 tarihinde verildiği anlaşıldığından, Mahkememize yaptığı müracaat tarihi olan 30.03.2019 tarihine nazaran kesinleşmeyi takip eden bir yıllık hak düşürücü süre içerisinde açılmayan davanın dinlenebirlik şartları tahakkuk etmediği için süre yönünden reddine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince; Mahkemenin kararında usule ve esasa ilişkin herhangi bir hukuka aykırılığın bulunmadığı, delillerde ve işlemlerde herhangi bir eksiklik olmadığı, ispat bakımından değerlendirmenin yerinde olduğu anlaşıldığından,istinaf başvurusunda bulunan davacının ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, 6100 sayılı HMK'nın 362/1-a maddesi ve CMK'nın 280/1-a maddesi uyarınca istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tazminat talebinin dayanağı olan Çorlu 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.01.2014 tarihli 2013/1011 D.İş sayılı dosyasının incelenmesinde.

03.06.2013 tarihinde davacıya ait 30 adet büyükbaş hayvana Bulaşıcı Hastalıklarla Mücadele Yönetmeliği 26. Maddesi gereğince işlem yapılmak üzere el konularak kesime tabi tutulduğu ve davacı hakkında Saray İlçe Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünün 06.06.2013 tarihli 59180895/325-991 ve 59180895/325-992 sayılı idari para cezaları verildiği, davacının hakkında düzenlenen para cezalarına karşı yapmış olduğu itirazın ...

Sulh Ceza Mahkemesinin 31.10.2013 tarih 2013/182 D.İş karar sayılı dosyası ile reddine karar verildiği, davacının iş bu karara itirazı üzerine Çorlu 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.01.2014 tarihli 2013/1011 D.İş sayılı kararı ile davacının itirazının kabulü ile Saray İlçe Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünün 06.06.2013 tarihli 59180895/325-991 sayılı kararı ile davacının 5996 Sayılı Kanunun 36. maddesinin f fıkrasını ihlal ettiği gerekçesiyle verilen 11.490 TL idari para cezası ile 59180895/325-992 sayılı kararı ile 5996 Sayılı Kanunun 36. maddesinin b fıkrasını ihlal ettiği gerekçesiyle verilen 6.400 TL idari para cezalarının kaldırılmasına kesin

olarak karar verildiği anlaşılmıştır.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunununda koruma tedbirleri nedeniyle tazminat başlığı altında 141 ila 144. maddeleri arasında düzenleme yapıldığı, tazminat istemine ilişkin CMK'nın 141 inci maddesinde suç soruşturması ve kovuşturması sırasında gerçekleşen koruma tedbirlerindeki hukuka aykırılıklar yönünden bu kanun hükümlerine göre tazminat istenebileceği belirtilerek tazminat istenebilecek hallerin tahdidi şekilde sıralandığı dikkate alınarak somut olay değerlendirildiğinde;

davacıya ait 30 adet büyükbaş hayvana Bulaşıcı Hastalıklarla Mücadele Yönetmeliği 26. Maddesi gereğince işlem yapılmak üzere el konularak kesime tabi tutulması nedeniyle davacının maddi ve manevi zarara uğradığından bahisle tazminat istemine ilişkin açılan davanın gereğinin takdirinin idari yargı görev alanında kaldığı ve bu mahkemeler önünde tazminat isteminde bulunulabileceği gözetilip; görevsizlik kararı verilmesi yerine, ilk derece mahkemesince tensip ile davanın süre yönünden reddine karar verilmesi ve iş bu karara yönelik yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle davacının temyiz istemi yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 09.12.2019 tarihli ve 2019/3230 Esas 2019/4264 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,