Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2021/9864 K.2022/2649

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dairemizin 03.03.2021 tarihli, 2019/8189 esas, 2021/2230 karar sayılı ilamı ile dosyanın basit yargılama usulü yönünden değerlendirilmesi gerekliliği nedeniyle bozulması üzerine, mahkemece bozma sonrası yapılan yargılamada, sanığın üstün yararı gözetildiği gerekçesi gösterilerek, sanık hakkında basit yargılama usulünün uygulanmamasına karar verildiği anlaşılmakla;

Olay günü saat 18:45 sıralarında, katılanın sevk ve idaresindeki motosikleti ile meskun mahal dışında, iki yönlü iki şeritli asfalt kaplama yolda seyir halindeyken, olay mahalline geldiğinde, sanığın sevk ve idaresindeki tırı sollamak için diğer şeride geçtiği sırada, sanığın kendisini sollamaya geçen katılanı dikkate almadan, önündeki aracı sollamak için sol şeride geçerken, dorsedeki lastiğin katılana çarpması sonucu, katılanın yoldan çıkarak şarampole yuvarlandığı, kaza sonucu katılanın vücudunda 2. derecede kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığı, kazanın meydana gelmesinde sanığın asli kusurlu olduğunun kabul ve tespit edildiği olayda;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesi ile birlikte ayrıca, 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesinin de uygulanması bozma nedeni yapılmamıştır.