Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/1131 K.2025/5264

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız tutuklama nedeniyle 800.000,00 TL maddi-manevi tazminatın ödenmesine ilişkin talebinin, maddi tazminat yönünden usulüne uygun bir talep bulunmadığından karar verilmesine yer olmadığına, manevi tazminat yönünden kısmen kabulü ile 100,00 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin ve davalı vekilinin istinaf başvurularının hükmün maddi tazminata yönelik kısmının çıkarılarak davacının maddi tazminat talebinin reddine ibaresinin eklenmesi suretiyle düzeltilerek esastan reddine karar verilmiş,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; davacının tutuklu kaldığı suçtan dolayı hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, tutukluluk süresi yönünden davanın kabul edilmesi gerektiğine, ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Şanlıurfa Cumhuriyet Başsavcılığının 2017/9632 soruşturma sayılı dosyası kapsamında davacının Türkiye Cumhuriyeti Hükümetine karşı silahlı isyanda bulunma suçundan 23.07.2016-09.12.2016 tarihleri arasında 139 gün tutuklu kaldığı, yapılan soruşturma sonunda 25.04.2017 tarihinde ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, kararın itiraz edilmeksizin kesinleştiği, kesinleşmiş kararın davacıya tebliğ edilmediği, tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı,

davacı hakkında aynı konuda açılan davanın bulunmadığı, davacının tazminata konu soruşturma dosyası kapsamında tutuklulukta geçirdiği sürenin tamamının Şanlıurfa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/12 Esas-2018/132 Karar sayılı dosyasında hükmedilen 6 yıl 3 ay hapis cezasından mahsup edildiği, maddi tazminat yönünden usulüne uygun bir talep bulunmadığından karar verilmesine yer olmadığına, manevi tazminat yönünden mahsup işleminin tazminata engel olmayacağı ancak bu sürelerin mahsup edilmesi halinde sembolik bir miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerektiği gerekçesiyle manevi tazminat yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin dava dilekçesinde 800.000,00 TL maddi-manevi tazminat isteminde bulunduğu, maddi tazminat yönünden talebin belirsiz maddi tazminat olarak kabul edilmesi gerektiği, tutukluluk süresinin tamamının mahkumiyete konu hapis cezasından mahsup edildiği dikkate alınarak hükmün maddi tazminata yönelik kısmının çıkarılarak davacının maddi tazminat talebinin reddine ibaresinin eklenmesi suretiyle düzeltilerek istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının oluştuğunun saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı,

davacının tutuklulukta geçen süresinin tamamının mahsup edildiği dikkate alındığında tazminat miktarının doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,