Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/1148 K.2024/5585

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacının haksız yargılama, tutuklama nedeniyle toplam 1.000,00 TL maddi, 5.000.000,00 TL manevi tazminatın tutuklama ve mahkumiyet karar kesinleşme tarihinden faiz talebinin ıslah ile maddi tazminatın 1.825,92 TL ve 55.848,55 TL olarak talebinin kısmen kabulü ile tutuklu kalınan süreleri bakımından 1.825,92 tl maddi, 10.000,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden, davacının mahkumiyet hükmünün kesinleşmesi nedeniyle firar hayatı yaşadığı dönem bakımından 54.022,63 TL maddi, 40.000,00 TL manevi tazminatın mahkumiyet karar kesinleşme tarihinden yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş,

Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekili, davalı vekilinin istinaf başvurularının tutuklu kalınan dönem maddi tazminatın fazla olduğundan 1.801,92 TL'ye indirilmesi, davacının mahkumiyet kararı nedeniyle 2012 ve 2017 yılları arasında gözaltında ve tutuklulukta kalmamış olması, mahkumiyet kararının infaz görmemiş olması,

dolayısıyla davacının özgürlüğünden mahrum kalmadığı dikkate alındığında, maddi ve manevi tazminat taleplerinin şartları oluşmadığından bahisle reddine karar verilmesi ve buna göre değişen vekalet ücretinin 1.770,28 TL olması gerektiğinden düzeltilerek esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; usul ve yasaya aykırı karar verildiğini, müvekkil hakkında verilen hapis cezasının kesinleşmesi üzerine müvekkilinin firar olduğu dönem için tazminata hükmedilmesi gerektiğini, hükmedilen maddi ve manevi tazminatın eksik olduğunu, belirtmiştir.

III. DAVA KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Erzurum 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/308 Esas, 2018/283 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının silahlı suç işlemek için örgüt kurma, örgüte üye olma, bilerek ve isteyerek yardım etme, zorla senet imzalattırma, tahsil etme, örgüt adına çek senet tahsil etme, hürriyeti tahdit, ölümle tehdit, kastan yaralama, bıçakla etkili eylem suçlarından 12.02.2006 - 05.07.2006 tarihleri arasında 143 gün gözaltında ve tutuklu kaldığı,

yapılan yargılama neticesinde çıkar amaçlı suç örgütü kurma ve yönetme ve kasten yaralama suçları dışındaki suçlar bakımından beraat kararı, çıkar amaçlı suç örgütü kurma ve yönetme ve kasten yaralama suçlarından ise mahkumiyetine karar verildiği, mahkumiyet kararının kesinleşmesi üzerine davacının firar hayatı yaşadığı, kanun yoluna başvurularak yapılan yeniden yargılama ile davacının Yargıtay 1. Ceza Dairesinin kararı ile çıkar amaçlı suç örgütü kurma ve yönetme suçundan beraatine karar verildiği, kasten yaralama suçu bakımından ise kanun yararına bozma için bildirimde bulunulmasına karar verildiği,

kararın 21.12.2017 tarihinde kesinleştiği, kesinleşmiş kararın davacı asile tebliğ edilmediği, gözaltı ve tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, davacının haksız tutuklama dışında kalan davacının haksız olarak almış olduğu mahkumiyet neticesinde kaçması,

bu nedenle maddi ve manevi zarara uğraması nedeniyle haksız mahkumiyet kararının kesinleştiği tarih ile firari yaşam sürdüğü tarih arasında kalan döneme ilişkin maddi ve manevi tazminat taleplerinin kabulü gerektiğini, kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu belirlenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davalı vekilinin ve davacı vekilinin istinaf başvurularının, düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davacı vekilinin sair temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Tazminata esas Erzurum 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/308 Esas, 2018/283 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında; davacının çıkar amaçlı suç örgütü kurma ve yönetme suçundan beraatine karar verilmişse de; tutuklandığı diğer suç olan kasten yaralama suçundan kanun yararına bozma için bildirimde bulunulmasına karar verildiği,

Uyap sistemi üzerinden yapılan incelemede Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 18.01.2021 tarih 2017/3492 Esas, 2021/190 Karar sayılı kararında "..mağdurun yaralanması olayına azmettiren, doğrudan fail ya da yardım eden olarak katıldığına dair delil bulunmayan sanığın mağdurun yaralanması olayından sorumlu tutulmasının mümkün olmadığı,

temyiz edilmeksizin kesinleşen hükümdeki hukuka aykırılığın aynı mağdurun yaralanması olayından Nurettin Taşcı hakkında verilen bozma kararının CMK’nin 306. maddesi uyarınca bu sanığa sirayet ettirilmesi suretiyle giderilmesinin mümkün olduğu..." Kararı sonrasında mahkemece kasten yaralama suçunun akıbetinin araştırılmaması,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,