Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/1192 K.2022/3318

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın idaresindeki otomobil ile olaydan 1 saat 43 dakika sonra yapılan ölçümde 1.27 promil alkollü olarak, meskun mahalde, tek yönlü yolda seyir halinde iken, önce seyrine göre sağ tarafta park halindeki araca çarptığı, ardından orta refüjü geçerek karşı yönden gelen müşteki Hubert LY idaresindeki araca tam kusurlu olarak çarptığı, bu araç içinde bulunan şikayetçi olan üç kişinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanmasına neden olduğu olayda;

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

CMK'nın 216. maddesinin üçüncü fıkrasına göre, son söz alan tarafın sanık olması gerektiği, sanığın karar duruşmasının yapıldığı 14.10.2021 tarihinde usulüne uygun olarak yapılan tebligata rağmen duruşmaya gelmediği, duruşmada hazır olmayan sanığa son sözünün sorulamayacağı, mahkemece bu durumun “sanık olmadığından son sözü sorulamadı” şeklinde zapta geçirilmesi gerektiği halde; kısa kararda, sehven “Sanıktan mütaalaya ve esasa ilişkin beyanları soruldu. Sanıktan son sözü soruldu:öncelikle beraatimi karar verilmesini talep ederim, şayet cezalandırma yoluna gidilecekse hakkımda CMK'nın 231. maddesi uygulanmasına muvafakat ediyorum” şeklinde yazılarak, hükümde karışıklığa neden olunması,