Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/1198 K.2025/5115

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız gözaltı, tutuklama, arama, el koyma, makul sürede hakim önüne çıkarılmama, adil yargılanma, kanunsuz suç ve ceza olmaz ilkesi ve kişi hürriyeti ve güvenlik hakkının ihlal edildiği gerekçesiyle 10.000,00 TL maddi, 100.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren ödenmesine ilişkin talebinin yasal şartlar oluşmadığından reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; davanın kabul edilmesi gerektiğine, davacının makul sürede hakim önüne çıkarılmadığına, adil yargılanma, kanunsuz suç ve ceza olmaz ilkesinin ve kişi hürriyeti ve güvenlik hakkının ihlal edildiğine, vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğine ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, davacının 25.07.2016-04.08.2016 tarihleri arasında gözaltında kaldığı, akabinde 04.08.2016 tarihinde hakim huzuruna çıkarılarak tutuklandığı, Manisa Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 01.11.2017 tarih ve 2017/18299 Soruşturma, 2017/5079 Esas, 2017/1278 İddianame sayılı iddianamesi ile silahlı terör örgütüne üye olma suçunu işlediği iddiasıyla Manisa 2. Ağır Ceza Mahkemesi nezdinde kamu davasının açıldığı, mahkemece 14.11.2017 tarihinde iddianamenin kabulüne karar verilerek yargılamaya başlanıldığı, yapılan yargılama kapsamında davacının sorgusunun 22.01.2018 tarihli celsede yapıldığı,

akabinde ikinci celsenin 21.02.2018 tarihinde yapıldığı ve bu celse de karar verildiği, bu hali ile sanığın yargılamasının iki celsede tamamlandığı, yapılan yargılama sonunda Manisa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.02.2018 tarih, 2017/602 Esas ve 2018/116 Karar sayılı kararı ile davacının üzerine atılı silahlı terör örgütüne üye olmak suçundan neticeten 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair karar verildiği,

kararın İstinaf ve Yargıtay incelemesinden geçerek 21.03.2019 tarihinde kesinleştiği, davacının yargılanmış olduğu suçun niteliği, mensup olduğu örgütün yapısı, örgütün benimsediği amaç gibi hususlar nazara alındığında, davacının on günlük gözaltı süreci sonrasında 667 sayılı KHK'nın 6. ve 668 sayılı KHK'nın 3 ve bu KHK'ların TBMM'de kabulüne ilişkin 6749 ve 6755 sayılı kanunlarla gösterilen olağanüstü gözaltı süreleri içerisinde hakim huzuruna çıkarılmış olması,

silahlı terör örgütüne üyelik suçlamasına konu soruşturmanın yaklaşık olarak on altı ay gibi dönemin olağanüstü şartları itibariyle makul bir süre içerisinde tamamlanarak kamu davasının açılmış olması, mahkemece iddianamenin kabul kararından yaklaşık olarak iki ay on gün sonra ilk duruşmanın yapılarak sanığın sorgu ve delillerinin toplanmış olması, akabinde ikinci celsede davacının cezalandırılmasına dair karar verilmiş olması hususları kül halinde nazara alındığında yargılamanın fiilen 31 günlük sürede tamamlandığı, bu suretle davacı vekilinin davacının makul süre içerisinde hakim huzuruna çıkarılmadığı,

makul süre içerisinde yargılamasının yapılmadığı, bu nedenle maddi ve manevi zarara uğradığı şeklindeki tespitlerinin mesnetsiz olduğu, tüm ayrıntıları ile izah edilen gerek soruşturma gerekse kovuşturma sürecinin makul yargılama hususunda İnsan Haklarının ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Avrupa Sözleşmesi ve T.C.

Anayasa'sının belirlemiş olduğu ölçütler ile Anayasa Mahkemesi ve AİHM'in ölçü ve kriterlerine uygun olduğu, öte yandan davacı hakkında yapılan yargılama neticesinde beraat kararı verilmeyerek cezalandırıldığı, hakkında hükmolunan cezanın ise Yargıtay denetiminden geçerek kesinleştiği anlaşıldığından davacı hakkında tatbik edilen gözaltı, tutuklama, arama ve el koyma tedbirlerinin hukuka uygun olduğu ve haksız uygulama niteliğine haiz olmadığı,

bununla birlikte davacı vekilinin dilekçesinde ifade etmiş olduğu hususların 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 141 ve devamı maddelerinde sayılan şartları da sağlamadığından bahisle davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve Kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının oluşmadığının saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,